Αρχεία Ιστολογίου

Χριστούγεννα του 1914

Η εκεχειρία των Χριστουγέννων έχει γίνει ένα από τα γνωστότερα και πιο μυθοποιημένα περιστατικά του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου. Αλλά, ποια είναι τα γεγονότα πίσω από την περίφημη ανακωχή; Γιατί έγινε; Πράγματι, άγγλοι και γερμανοί στρατιώτες έπαιξαν ποδόσφαιρο στην νεκρή ζώνη;

Αργά το απόγευμα της παραμονής των Χριστουγέννων του 1914, άνδρες της Βρετανικής Εκστρατευτικής Δύναμης άκουσαν γερμανούς στρατιώτες από το απέναντι χαράκωμα να τραγουδούν πατριωτικά τραγούδια, να ψάλλουν κάλαντα, και είδαν μικρά έλατα κατά μήκος του γερμανικού χαρακώματος. Άρχισαν τότε να φωνάζουν οι μεν στους δε διάφορα μηνύματα.

Την επόμενη ημέρα των Χριστουγέννων, άγγλοι και γερμανοί στρατιώτες συναντήθηκαν στην νεκρή ζώνη, αντάλλαξαν δώρα, έβγαλαν φωτογραφίες και άρχισαν να παίζουν αυθόρμητα ποδόσφαιρο. Την ίδια ημέρα έθαψαν τους νεκρούς συσστρατιώτες τους και επισκεύασαν χαρακώματα και ορύγματα. Οι συναντήσεις στην νεκρή ζώνη μειώθηκαν μετά από την δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων.

Ανακωχή δεν υπήρξε σε όλο το μήκος του Δυτικού Μετώπου, οι μάχες εξακολούθησαν – μάλιστα υπήρξαν και νεκροί ανήμερα των Χριστουγέννων του 1914. Ορισμένοι αξιωματικοί ενοχλήθηκαν αρκετά από την ανακωχή, και ιδιαιτέρως ανησύχησαν ότι μια τέτοια εκεχειρία θα μπορούσε να υποσκάψει το ηθικό των στρατιωτών και μειώσει το πολεμικό φρόνημά τους.

Μετά το τέλος του 1914, τα Γενικά Επιτελεία και των δύο πλευρών της σύρραξης στο Δυτικό Μέτωπο, επιχείρησαν να εμποδίσουν παρόμοιες επιμέρους εκεχειρίες με πρωτοβουλία των στρατιωτών τους, οποτεδήποτε και όχι μόνον κατά την διάρκεια των Χριστουγέννων.

Σύμφωνα με το σύστημα που ονομάστηκε «Ζήσε και άσε να ζήσουν» (Live and Let Live), σε ήσυχες περιοχές της γραμμής του Δυτικού Μετώπου, συμφωνήθηκαν σιωπηρά από τους αντίπαλους στρατούς, ώστε να γίνει δυνατή η επισκευή των χαρακωμάτων ή η περισυλλογή και ο ενταφιασμός των νεκρών στρατιωτών.


hu_035801Εικόνα 1: Στρατιώτες του 2ου Συντάγματος των Βασιλικών Τυφεκιοφόρων του Δουβλίνου με γερμανούς στρατιώτες στην «νεκρή ζώνη» την δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων του 1914.

 


q_050720Εικόνα 2: Περισυλλογή και ταφή συστρατιωτών που σκοτώθηκαν στις μάχες της 18ης Δεκεμβρίου 1914.

 

Ταυτίζονται ναζισμός και κομμουνισμός;

Άφησα να περάσει καιρός από τις ανόητες δηλώσεις της Εσθονικής προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (πρβλ. σχετικό άρθρο) αυτό το τελευταίο εξάμηνο του 2017. Αλλά, ας καταθέσω πλέον έναν χάρτη από τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο, χάρτη της πολιορκίας του Λένινγκραντ, που κράτησε 827 ημέρες, από τις 17 Δεκεμβρίου 1941 ως τις 23 Απριλίου του 1944.
Ποιοι ήταν οι αντίπαλοι σε αυτή την μακρόχρονη πολιορκία; Και ποιοι ήταν οι σύμμαχοι;
Προφανώς η πολιορκία είχε πολλές φάσεις, και ο χάρτης δείχνει μία από αυτές. Την πολιορκία του Λένινγκραντ, πάντως, άρχισαν η Γερμανία, η Ιταλία και η Φινλανδία, και το Λένινγκραντ ήταν πόλη της Σοβιετικής Ένωσης.

Παραλείπω τις αναφορές στους αριθμούς των νεκρών ή την φωτογραφία από την ύψωση της σοβιετικής σημαίας στο Ράιχσταγ…

Leningrad_Siege_1941-4.jpg

Η ναζιστική Γερμανία αυτοκτονεί!

Κείμενο του Frédéric Valloire. Απόδοση στα ελληνικά: Δημήτρης Κοκκώνης

«Το σύμπαν μου θρυμματίστηκε· δεν μπορούσα να φανταστώ κανένα μέλλον!», λέει ο ένας. «Ήμουν πεπεισμένος ότι δεν θα μπορούσα να ζήσω μετά τον Χίτλερ!», λέει μια άλλη…
Οι Ρώσοι είναι εδώ, το Ράιχ εξαφανίζεται!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Τα Χριστούγεννα του 1944, στο Βερολίνο, το καλαμπούρι της ημέρας είναι: «Κάντε ένα χρήσιμο δώρο, χαρίστε ένα φέρετρο!» Το μακάβριο χιούμορ αντανακλά την πραγματικότητα: η περίοδος από τον Ιούλιο του 1944 ως τον Μάιο του 1945 σήμανε τον θάνατο τόσων αμάχων και στρατιωτών, όσων δεν σκοτώθηκαν τα πέντε προηγούμενα χρόνια! Το 3ο Ράιχ γνωρίζει, λοιπόν, ένα κύμα αυτοκτονιών χωρίς προηγούμενο στην Ιστορία της Ευρώπης.

Η αυτοκτονία του Χίτλερ και της Εύα Μπράουν, στο μπούνκερ, στις 30 Απριλίου 1945, γύρω στις τρεις και μισή το απόγευμα, είναι αρκετά γνωστή, και δεν χρειάζεται να κάνουμε λόγο γι’αυτήν. Εκείνη των Γκαίμπελς (Goebbels), επίσης: τα έξι παιδιά τους, κοιμήθηκαν και στην συνέχεια δηλητηριάστηκαν με πρωσικό οξύ, ακολουθούμενα από τους ίδιους τους γονείς τους.

Ωστόσο, αυτές οι αυτοκτονίες ήσαν αναμενόμενες. Με τον θάνατο του φύρερ, που τον είχε διατάξει να εγκαταλείψει το Βερολίνο, ο Γκαίμπελς ανακοινώνει την θέλησή του να μείνει, ώστε «να τελειώσει στο πλευρό του φύρερ μια ζωή που δεν έχει πια καμιά αξία, αν δεν μπορώ να εργαστώ στην υπηρεσία του». Θέλει να δώσει ένα παράδειγμα «που θα επιτρέψει στην Γερμανία να σταθεί και πάλι στα πόδια της, αφού αυτός ο φοβερός πόλεμος τερματιστεί». Η σύζυγός του λέει παρόμοια πράγματα: «Στον κόσμο που θα έρθει μετά τον Φύρερ και τον εθνικο-σοσιαλισμό δεν αξίζει πια να ζει κανείς, γι’αυτό απέσυρα τα παιδιά μου. Τα αγαπώ πάρα πολύ για να τα αφήσω να υποστούν αυτό που θα συμβεί μετά. Δεν έχουμε πια παρά μόνον έναν σκοπό: πίστη στον Ηγέτη ως τον θάνατο. Το να μπορέσουμε να τελειώσουμε τις ζωές μας μαζί του είναι μια χάρη της μοίρας, που δεν είχαμε τολμήσει να ελπίσουμε ποτέ.».

Πολλοί άλλοι κάτοικοι του προσωπικού καταφυγίου του Φύρερ θα αυτοκτονούσαν. Οι στρατηγοί Βίλχελμ Μπούργκντορφ (Wilhem Burgdorf), πρώτος υπασπιστής του Χίτλερ, και ο Χανς Κρεμπς (Hans Krebs), τελευταίος επιτελάρχης του στρατού του Ράιχ, ο λοχαγός Φραντς Σέντλε (Franz Schädle), αρχηγός της προσωπικής φρουράς στην Καγκελαρία, τίναξαν τα μυαλά τους στον αέρα.

Ο Μάρτιν Μπόρμαν (Martin Bormann), ο ιδιαίτερος γραμματέας του Φύρερ, και ο δρ [Λούντβιχ] Στουμπφέγκερ (Stumpfegger) κατάφεραν να εγκαταλείψουν το καταφύγιο, αλλά, αιχμαλωτίστηκαν από στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού, και προτίμησαν να καταπιούν το δηλητήριο που φύλαγαν σε αμπούλες. Από το καταφύγιο απέδρασε και ο Βάλτερ Χέβελ (Walter Hewel), ο επιτετραμμένος του Ρίμπεντροπ (Ribbentrop) στον Χίτλερ, αλλά αυτοκτόνησε σε μπυραρία του Βέντινγκ (Wedding), μιας συνοικίας του Βερολίνου.

Και το φαινόμενο γενικεύεται. Εδώ, αξιωματικοί και στρατιώτες των Ες-Ες ζητούν να τους παραδοθούν όλα τα οινοπνευματώδη ποτά των καντίνων όπου ήσαν αποσπασμένοι και ρίχνονται κάτω από τις ερπύστριες των αρμάτων μάχης· εκεί, ένας νέος κληρωτός της αεράμυνας της Λουφτβάφε διηγείται: «στρατιώτες των Ες-Ες και ξένοι των Βάφεν Ες-Ες αυτοκτονούν!». Στις 2 Μαΐου, ο συνταγματάρχης Έριχ Μπερενφέγκερ (Erich Bärenfänger), 27 ετών, αυτοκτονεί με την σύζυγό τους σε ένα δρομάκι στην περιοχή της καγκελαρίας.

Έτσι, η άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας στις 8 Μαΐου 1945 δεν διακόπτει αυτές τις αυτοκτονίες. Την ίδια ημέρα, αυτοκτονεί μαζί με την σύζυγό του ο Γιάκομπ Σπρένγκερ (Jakob Sprenger) γκαουλάιτερ της Έσσης-Νασάου. Στο Όσλο, αυτοκτονεί ο Γουλιέλμος Ρέντις (Wilhelm Rediess), στρατηγός των Ες-Ες, αρχηγός της αστυνομίας στην Νορβηγία, ενώ ο Γιόζεφ Τερμπόβεν (Josef Terboven), παλαίμαχος της εποχής του Πραξικοπήματος της Μπυραρίας, χάνεται με θεαματικό τρόπο: προκαλεί έκρηξη 50 κιλών δυναμίτιδας στο καταφύγιό του στο Σκάουγκουμ (Skaugum), κοντά στο Όσλο.

Στις 10 Μαΐου, στο Πίλσεν, ο φυλακισμένος Κόνραντ Χενλέιν (Konrad Henlein), αρχηγός των Σουδητών Ναζί, ανοίγει τις φλέβες του. Ο Χίμλερ (Himmler), αρχηγός των Ες-Ες, επειδή αποκαλύπτεται από τους Βρετανούς που τον συλλαμβάνουν αιχμάλωτο, μασάει μια κάψουλα υδροκυάνιου στο κελί του, στις 23 Μαΐου. Την επομένη, στο Ζάλτσμουργκ, κρεμιέται ο Ρόμπερτ Ρίτερ φον Γκράιμ (Robert Ritter von Greim), τελευταίος διοικητής της Λουφτβάφε, ο οποίος δύο φορές, στις 26 και 28 Απριλίου, έσπασε τον εναέριο αποκλεισμό του Βερολίνου με ένα μικρό αεροπλάνο που οδηγούσε η Χάνα Ράιτς (Hanna Reitsch).

Υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι, στρατηγοί, μέλη του κόμματος: εκατόμβη!

Κι άλλοι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι των Ες-Ες αυτοκτονούν. Ανάμεσά τους ο Φίλιπ Μπούχλερ (Philip Bouhler), προϊστάμενος της Καγκελαρίας· ο Οντίλο Γκλόμποτσνικ (Odilo Globocnik), κατασκευαστής στρατοπέδων εξόντωσης· ο Ερνστ Γκράβιτς (Ernst Grawitz), γιατρός που συμμετείχε σε πειράματα, ανατινάζεται με δύο χειροβομβίδες μαζί με την οικογένειά του · ο Φρίντριχ Κρύγκερ (Friedrich Krüger), παλαιός αρχηγός των Ες-Ες και της αστυνομίας της Πολωνίας· ο Χανς Κάμλερ (Hans Kammler), διευθυντής εργασιών στο εργοστάσιο βομβών στο στρατόπεδο Ντόρα, ζητάει από τον υπασπιστή του να τον σκοτώσει· ο Τέοντρορ Ντάνεκερ (Theodor Dannecker), ένας από τους συνεργάτες του Άντολφ Άιχμαν (Adolf Eichmann) στο σχεδιασμό της «Τελικής Λύσης»…

Πολίτες, υψηλόβαθμα στελέχη του ναζιστικού κόμματος πράττουν το ίδιο: ο Μπέρνχαρντ Ρουστ (Bernhard Rust), υπουργός Παιδείας, ο Ότο Γκέοργκ Τίρακ (Otto Georg Thierack), υπουργός Δικαιοσύνης του Ράιχ, ο Έρβιν Μπoύμκε (Erwin Bumke), πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ο Λεονάρντο Κόντι (Leonardo Conti) υπεύθυνος του συστήματος υγείας στο υπουργείο Εσωτερικών. Ο Ρόμπερτ Λέι (Robert Ley), πρόεδρος του Γερμανικού Μετώπου Εργασίας, συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Αμερικανούς στα βουνά του Τυρόλου, κρεμάστηκε στο κελλί του στην Νυρεμβέργη στις 25 Οκτωβρίου.

Σε σύνολο αυτοκτόνησαν 8 στους 41 γκαουλάιτερ, 7 στους 47 υψηλόβαθμους αξιωματικούς των Ες-Ες και της αστυνομίας, 53 στους 554 στρατηγούς του στρατού ξηράς, 14 στους 98 πτεράρχους της αεροπορίας και 11 στους 53 ναυάρχους. Σε αυτούς προστίθεται ένας άγνωστος αλλά μεγάλος αριθμός μελών του ναζιστικού κόμματος. Περισσότεροι ακόμη σκέφτηκαν να αυτοκτονήσουν, αλλά στην πορεία άλλαζαν γνώμη. Αυτό συνέβη με τον Ρούντολφ Χες (Rudolf Höss), παλαιός διοικητής του Άουσβιτς, και την σύζυγό του που, εντέλει, αποφάσισαν να ζήσουν «για χάρη των παιδιών» τους. Μια απόφαση για την οποία αργότερα ο Χες εξέφρασε την λύπη του: «Μαζί με τον Φύρερ χάθηκε ο σύμπαν μας. Είχε ακόμη κάποιο νόημα η ζωή για εμάς; Έπρεπε να χαθούμε μαζί με τον κόσμο εκείνο, με τον οποίο μας ένωναν τόσοι ακατάλυτοι δεσμοί!».

Κάτι τέτοιο συνέβη με τον γιο του Μπόρμαν[, Μάρτιν-Άντολφ]. Ήταν 15 ετών και βρέθηκε με συνεργάτες του πατέρα του στο Μπερχτεσγκάρντεν (Berchtesgaden). Βρίσκονταν σε ένα πανδοχείο όταν έμαθαν από το ραδιόφωνο ότι ο Χίτλερ ήταν νεκρός. Τότε, ένας-ένας, άρχισαν να βγαίνουν έξω. Μέσα στο πανδοχείο κανείς δεν έλεγε κουβέντα. Σιωπή, εκτός από εκπυρσοκροτήσεις όπλων που έρχόταν απ’ έξω. Όταν ήρθε η σειρά του, ο νεαρός Μπόρμαν βγήκε έξω και είδε τα πτώματα διάσπαρτα σε όλο τον κήπο, εκτός από ένα παιδί που ήταν ζωντανό και καθόταν σε ένα κούτσουρο. Οι δυο τους αποφάσισαν ότι να μείνουν ζωντανοί. Αργότερα ο νεαρός Μπόρμαν είπε: «Ο κόσμος μου θρυμματίσθηκε· δεν μπορούσα να διακρίνω κανένα μέλλον». Το ίδιο αίσθημα είχε και η Μελίτα Μάσμαν (Melita Maschmann), μέλος του γυναικείου τμήματος της Χιτλερικής Νεολαίας: «Ήμουν πεπεισμένη ότι δεν θα κατάφερνα να επιζήσω μετά την συντριβή του Τρίτου Ράιχ!».

Αυτό το κύμα αυτοκτονιών άρχισε στο πρώτο τρίμηνο του 1945. Τα σοβιετικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Ανατολική Πρωσία και την Πομερανία, ενώ οι Σύμμαχοι προχωρούσαν από τα Δυτικά. Στο Πόζναν, οχυρό του οποίου το τέλος πλησίαζε, ο αρχηγός της γερμανικής φρουράς, Ερνστ Γκόνελ (Ernst Gonell) απλώνει στο δάπεδο του γραφείου του την σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό, ξαπλώνει επάνω της και αυτοπυροβολείται με μια σφαίρα στο κεφάλι την νύχτα της 22ας προς 23η Φεβρουαρίου 1945. Κοντά στο Ντούισμπουργκ (Duisbourg) της Ρηνανίας, ο στρατάρχης Βάλτερ Μόντελ (Walter Model), ένας από τους σπάνιους στρατιωτικούς ηγέτες της Βέρμαχτ που εμπιστευόταν ακόμη ο Χίτλερ, αρνείται να αποδράσει με αεροπλάνο. Τα στρατεύματά του περικυκλωμένα αρχίζουν να παραδίδονται κι εκείνος αυτοπυροβολείται στο κεφάλι: αυτή είναι η στάση που περιμένει ο Χίτλερ από τους στρατηγούς του.

Στις 19 Μαρτίου 1945, εξέδωσε διαταγή, που ονομάστηκε «διάταγμα Νέρων», με την οποία πρόσταζε την καταστροφή όλων των βιομηχανικών υποδομών της Γερμανίας. Επιθυμούσε «μια έρημο, όπου δεν θα υπάρχει ίχνος ανθρώπινου πολιτισμού». Μια προτροπή για καταστροφή την οποία επανέλαβαν οι δημοσιογράφοι του κομματικού τύπου και ο Γκαίμπελς: «Αν είναι γραμμένο, διακήρυσσε ο Γκαίμπελς, ότι πρέπει να υποκύψουμε, ολόκληρος ο γερμανικός λαός θα υποκύψει μαζί μας, αλλά με έναν τέτοιον ένδοξο τρόπο, ώστε ακόμη και 1000 χρόνια αργότερα, η ηρωική πτώση των Γερμανών θα καταλαμβάνει την πρώτη θέση στην παγκόσμια Ιστορία!».

Το να επιλέξει κάποιος την αυτοκτονία έναντι της αιχμαλωσίας ή της δίκης από άτομα που θεωρεί κατώτερα απαντάται στην Ιστορία: παραδείγματος χάριν ο Κάτων από την Ιτύκη, και ο Φρειδερίκος ο Μέγας που σκεφτόταν να χρησιμοποιήσει δηλητήριο. Εκτός από πράξη απελπισίας, η αυτοκτονία ήταν, στον νου των ναζί ηγετών, μια πράξη τιμής.

Ωστόσο, το κύμα αυτοκτονιών ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια των Γερμανών που ήσαν αφοσιωμένοι στον ναζισμό. Αυτό ακριβώς, ανησυχούσε την υπηρεσία ασφαλείας των Ες-Ες τον Μάρτιο του 1945: «Οι άνθρωποι συνηθίζουν στην ιδέα να τερματίσουν οι ίδιοι τον βίο τους. Παντού, σημειώνεται μια πολύ μεγάλη αύξηση της ζήτησης για δηλητήρια, ρεβόλβερ και για άλλα μέσα που οδηγούν στην αφαίρεση ζωής. Οι αυτοκτονίες από αυθεντική απελπισία έναντι της αναμενόμενης βέβαιης καταστροφής είναι στην ημερήσια διάταξη.». Μέλη της Χιτλερικής Νεολαίας μοίρασαν δηλητήριο στο τελευταίο κονσέρτο της Φιλαρμονικής του Βερολίνου στις 12 Απριλίου 1945.

Ακόμη κι αν ο βερολινέζος πάστορας Γκέρχαρντ Γιακόμπι (Gerhard Jacobi) θύμισε στο κήρυγμά του ότι η αυτοκτονία είναι μια ανήθικη πράξη. «Ο κίνδυνος επιδημίας αυτοκτονιών υπάρχει, είπε. Όλοι οι Βερολινέζοι γνωρίζουν ότι οι Ρώσοι θα βρίσκονται σύντομα στο Βερολίνο και δεν βλέπουν άλλη εναλλακτική λύση από το υδροκυάνιο.».

Η επέλαση των σοβιετικών στρατευμάτων, που αναμφίβολα μάχονται, αλλά και λαφυραγωγούν και καταστρέφουν και βιάζουν, επιδρά στον αριθμό των αυτοκτονιών. Στο Σιβελμπλάιν (Schivelbein), χωριό στην Πομερανία, ένας πάστορας σημείωσε: «Οι καλές οικογένειες έβαλαν μαζί τέλος στην ζωή τους, πνίγηκαν, κρεμάστηκαν, έκοψαν τις φλέβες τους ή αυτοπυρπολήθηκαν μέσα στα σπίτια τους.». Ομαδικές αυτοκτονίες σημειώθηκαν κατά χιλιάδες στην περιοχή που αργότερα έγινε Ανατολική Γερμανία και στην Σουδητία.

Στο Βερολίνο, ο αριθμός των αυτοκτονικών γυναικών υπολογίζεται σε 10.000 επί 100.000 βιασμένων γυναικών. Στο Αμβούργο, αντιθέτως, όπου υπήρξαν βίαιοι βομβαρδισμοί, το ποσοστό αυτοκτονιών έμεινε σταθερό. Στην Φραγκφούρτη και στην Δυτική Γερμανία γενικώς, ισχύει η ίδια παρατήρηση. Συνεπώς, ο φόβος των «μποσλεβικο-μογγολικών ορδών», όπως ονόμαζε τα σοβιετικά στρατεύματα η χιτλερική προπαγάνδα, έπαιξε έναν αποφασιστικό ρόλο στις αυτοκτονίες στο ανατολικό τμήμα της χιτλερικής Γερμανίας. Για μια φορά η προπαγάνδα συναντήθηκε με την πραγματικότητα.

Περαιτέρω μελέτη
Richard J. Evans: The Third Reich, τ. III, 1939-1945. Penguin Press, 2009.
Christian Goeschel: Suicide in Nazi Germany. Oxford University Press, 2015.
Antony Beevor: The Fall of Berlin 1945. Penguin Books. 2003.
Joachim Fest: Inside Hitler’s Bunker. The Last Days of the Third Reich. Picador, 2005.

Κείμενο του Του Frédéric Valloire. Απόδοση στα ελληνικά: Δημήτρης Κοκκώνης

Ένας γενναίος Οθωμανός ιεροδικαστής που θυσιάστηκε για τους Ρωμιούς — Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

Λ ό γ ο ς [Η Ελλάδα έχει χρέος να τον τιμήσει] του Αναγνώστη Λασκαράτου Στα τελευταία χρόνια της οθωμανικής Κατοχής στο Ρωμέικο, ο θεσμός του Σεϊχουλισλάμη («Σεϊχ Ουλ Ισλάμ») είχε ήδη αναβαθμισθεί, ήταν το τρίτο σημαντικό πρόσωπο της αυτοκρατορίας μετά τον Σουλτάνο και το Μεγάλο Βεζύρη. Ασφαλώς δεν ήταν Χαλίφης της Βαγδάτης, ούτε Πάπας […]

via Ένας γενναίος Οθωμανός ιεροδικαστής που θυσιάστηκε για τους Ρωμιούς — Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές

Η εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη

Ένας ελάχιστα γνωστός πίνακας για την εκτέλεση του Μπελογιάννη και των συντρόφων του Αργυριάδη, Καλούμενου και Μπάτση. Είναι του γαλλικής καταγωγής βρετανού ζωγράφου Peter Laurent de Francia. Διαβάστε την ωραία ιστορία του στο ιστολόγιο The execution of Beloyannis | Nikos Beloyannis, Peter de Francia. One painting. A century of history.

Ελληνική ταυτότητα;

Υπονομευμένη πανταχόθεν η ελληνική ταυτότητα νομίζω.

Αν η συνείδηση ενός κοινού παρελθόντος είναι συστατικό στοιχείο της εθνικής ταυτότητάς μας, θα συμφωνήσετε ότι αυτή κλονίζεται στις μέρες μας,  περισσότερο από ποτέ. Παραλείπω τα πολλά τεκμήρια, που αφθονούν ιδίως αυτές τις ημέρες του 195ου εορτασμού της Επανάστασης του 1821.

Αν η συναντίληψη για το παρόν είναι ένα ζωντανό συστατικό στοιχείο της ελληνικής ταυτότητάς μας, μπορεί κάποιος να ισχυριστεί βάσιμα ότι υπάρχει μια κυρίαρχη αντίληψη για το παρόν μας; Και εδώ τα τεκμήρια είναι πολλά και προσιτά σε όλους διά της κοινής εμπειρίας μας.

Οι μεγάλοι μάστορες της ποίησης και της μουσικής, που από την δεκαετία του 1930 ως την δεκαετία του 1970 όρισαν εν  πολλοίς με το έργο τους την νεοελληνική συνείδηση, μας έχουν αφήσει προ πολλού, και πόση άλλη άνοιξη να κομίσει ο Μίκης Θεοδωράκης; Εκείνοι (σκέφτομαι τον Σεφέρη, τον Ελύτη, τον Ρίτσο, τον Γκάτσο, τον Θεοδωράκη, τον Χατζηδάκι, τον Χάλαρη) μας πρότειναν κατάλληλα κατεργασμένα και δεμένα διαμάντια της παράδοσης.

Εκείνοι (σκέφτομαι τους ίδιους, και άλλους πολλούς) μας έδιναν στοιχεία ενός οράματος για το μέλλον — ουσιαστικότατου συστατικού για την συγκρότησης μιας ελληνικής ταυτότητας.

Σήμερα μένουμε κάπως μετέωροι και υποχρεωμένοι να μιλούμε διστακτικά για το θέμα της ελληνικής ταυτότητας με την παρέα μας, και όχι διά μακρών.

Και ποια συλλογικότητα αναλαμβάνει το χρέος να ανοίξει το θέμα της ελληνικής ταυτότητας σήμερα; Τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, τα ιδρύματα χορηγών, οι σύλλογοι διανοουμένων, επιστημόνων, καλλιτεχνών;

Salva nos, Domine, vigilantes custodi nos dormientes!

Το κενό υπόσχεται ότι καλύπτει η Huffington Post Greece, που ανέβασε σχετική σελίδα και εγκαινίασε σχετικό hashtag: #modernGreekIdentity.

faitakis_2

Λεπτομέρεια υπαίθριας τοιχογραφίας του Σταύρου Φαϊτάκη στο Μαϊάμι των ΗΠΑ (Wynwood Walls). «Η σωτηρία της ψυχής είναι μεγάλο πράγμα», θα ήθελα θυμηθούμε αντί άλλου σχολίου…

 

Να δηλώνουμε υποτέλεια για να σωθούμε;

Μέρα που είναι κολάστηκα: νεο-φιλελεύθερος συνομιλητής υπερασπιζόμενος την υποτέλεια στην Ευρωπαϊκή Ένωση υποστήριξε: Αν ζούσε ο Κολοκοτρώνης, θα υπέγραφε όλα τα Μνημόνια που θα χρειαστούν.

Τον ρώτησα: Να δηλώνουμε υποτέλεια για να σωθούμε; Αλλά, απέφυγε να απαντήσει ευθέως, κι έτσι αρχίσαμε μια συζήτηση για την κακή αναλογία…

Γύρισα στο σπίτι, κι έκτοτε διαβάζω τα απομνημονεύματα του Κολοκοκτρώνη και προσπαθώ να καταλάβω πώς υπέγραψε την Πράξη της Υποτέλειας στην Αγγλία, με την οποία οι Έλληνες ζητούσαν την αποκλειστική προστασία της Αγγλίας – η έμφαση είναι στην λέξη «αποκλειστική», που εννοείται ότι απέκλειε την αποδοχή συνδρομής από την Ρωσία, αν υπήρχε τέτοια περίπτωση. Στο όνομα του ρεαλισμού, γράφουν όσοι λίγοι ιστορικοί αναφέρονται στο γεγονός και επιχειρούν να το αποτιμήσουν.

Η αλήθεια είναι ότι έχω την αίσθηση πως η αρχή που ενέπνευσε τους Έλληνες στα πρώτα στάδια της Επανάστασης του 1821, και έλκει την καταγωγή της από τον Ρήγα, δηλαδή «να στηριχτούμε στις δυνάμεις μας» είχε νοθευτεί ήδη από την επιστολή Υψηλάντη, «και θέλετε ιδή μίαν κραταιάν δύναμιν», στο όνομα του διπλωματικού ελιγμού, είχε ήδη υπονομευτεί συστηματικά από τους Φαναριώτες και τους προεστούς που ζητούσαν την βοήθεια των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων στο όνομα της ομοδοξίας και της αρχαίας κληρονομιάς, και είχε ανατραπεί από την στιγμή που ο Μοχάμετ Άλι και ο Ιμπραήμ συμμάχησαν με τον σουλτάνο.

Χωρίς καθυστέρηση αντιγράφω (σε πολυτονικό, μη θυμώσει και ο Τερτσέτης):

Ἰδοὺ πῶς ἐστάθηκε ἡ ἀρχὴ τῆς ἀναφορᾶς διὰ τὴν ὑπεράσπισιν τῆς Ἀγγλίας. Μία φορὰ ἔλαβα ἕνα γράμμα ἀπὸ τὸν Ρώμα καὶ μοῦ ἔλεγε, ὅτι ὁμίλησε μὲ τὸν Ἄδαμ. Ὁ Ἄδαμ τοῦ εἶπε: «Δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀποσπάσωμεν τὸν Κολοκοτρώνην ἀπὸ τὸ ἀρχοντικὸ κόμμα;» Τὸ κόμμα αὐτὸ ἐνομίζετο ἀγγλοδιωκτικὸ καὶ ρωσολάτρικο, καὶ αὐτὸ τὸ διέδιδαν οἱ Μαυροκορδατισταί. Μοῦ ἔγραψε ὁ Ρώμας καὶ μοῦ ἔλεγε τὰ ὅσα τοῦ εἶπε, καὶ νὰ τοῦ γράψω ἰδιοχείρως τὸ φρόνημά μου. Ἐγὼ τοῦ ἀπεκρίθηκα ὅτι: «Δὲν εἶμαι ἀγγλοδιωκτικὸς καὶ ρωσολάτρης, ἀλλὰ εἶμαι φίλος ἐκείνου ὁποὺ θέλει νὰ κάμει τὸ καλὸν τῆς πατρίδος μου, καὶ γίνου ἐγγυητὴς εἰς τὴν ἐξοχότητά του τὸν Ἄδαμ, καὶ ὁ Ἄδαμ ἂς γίνει εἰς τὴν αὐλήν του διὰ τὰ φρονήματά μου». Ὁ Ἄδαμ ἔστειλεν εἴδησιν εἰς τὴν Ἀγγλίαν, καὶ μὲ μερικὸν καιρὸν ἔκραξε τὸν Ρώμα, ἐκλείσθηκε δύο ἡμέρες, ἔκαμε τὸ σχέδιο τῶν ἀναφορῶν, καὶ τὴν ἔστειλε τὴν μίαν νὰ τὴν ὑπογράψω ἐγώ, καὶ τὴν ἄλλην ὁ Μιαούλης· τὴν ὑπογράψαμεν· Ἐννοεῖτο τὸ Ἔθνος συνασμένον εἰς Συνέλευσιν, καὶ ἔτζι τὸ Βουλευτικό, τὸ Ἐκτελεστικὸ ὑπόγραψαν ὡς ἄτομα, ὄχι ὡς διοίκησις. Ἔλεγε ὅτι τὸν παρόντα νόμον νὰ ἐκτελέσουν οἱ πρόεδροι τῆς ξηρᾶς καὶ τῆς θαλάσσης. Ὑπογράφθηκα Πρόεδρος τῶν ἑνωμένων ἐπαρχιῶν τῆς Στερεᾶς Ἑλλάδος καὶ ἀρχιστράτηγος τῆς Ἑλλάδος· Μιαούλης, πρόεδρος τῶν νήσων, καὶ ναύαρχος τῶν κατὰ θάλασσαν Ἑλληνικῶν δυνάμεων. Αὐτὴν τὴν πρᾶξιν τῆς ἀναφορᾶς διὰ τὴν Λόνδρα, τὴν ἐπικύρωσε τὸ Ἔθνος εἰς τὴν Συνέλευσιν τῆς Ἐπιδαύρου καὶ τῆς Τροιζῆνος.

Γεώργιος Τερτσέτης: Διηγήσεις ἀγωνιστῶν του Εἰκοσιένα.

Μου φαίνεται ότι μόνον η κακόβουλη και ηθελημένη στρέβλωση μπορεί να επιχειρήσει την αναλογία ανάμεσα στην κατάσταση του 1823 και στην κατάσταση του 2010.

Ακόμη κι αν μια τέτοια αναλογία ήταν επιτυχημένη: Φαναριώτες και προεστοί ετοίμασαν μαζί με έλληνες μεταπράτες της αγγλικής Ζακύνθου, οι αδελφοί Βιδάλη, εκτός της επαναστατημένης χώρας και ενάντια σ’ αυτήν και τους πολεμιστές της, την διαβόητη Πράξη της Υποτέλειας, όπως μεταφράζουμε τον τίτλο «Act of Submission» που έλαβε, όταν αρχειοθετήθηκε στο αγγλικό Υπουργείο Εξωτερικών. Την διακίνησαν εκβιαστικά και εξω-διαδικαστικά. Στα χέρια του Κολοκοτρώνη έφτασε, όταν πολλοί εξ αυτών είχαν βάλει την υπογραφή τους.

Νεο-φιλελεύθερε συνομιλητή, μου φαίνεται ότι μόνον η επιδίωξη κακόβουλης στρέβλωσης ή η προκλητική αμάθεια μπορεί να επιχειρήσει την αναλογία ανάμεσα στην κατάσταση του 1825 και στην κατάσταση του 2010. Η καταλυτικότερη είναι ότι το 1825 δεν είχαν αλλά επιδίωκαν να αποκτήσουν κράτος, ενώ το 2010 είχαμε κράτος 185 ετών.

Τελεία και παύλα.-

 

Γιατί δεν παραδίνονταν οι Γερμανοί το 1945;

Μολονότι τόσο ο Φλαϊσχάουερ του Σπίγκελ. όσο και ο Κέρσο φλερτάρουν κομψότατα και επικίνδυνα με το αξιακό σύστημα της γερμανικής κουλτούρας εν γένει, το οποίο θεωρούν πως βρίσκεται πίσω από την μέχρις εσχάτων αντίσταση των Γερμανών την άνοιξη του 1945 κατά των Σοβιετικών, των Αμερικανών και των Άγγλων, εντούτοις, κατά την συζήτησή τους προκύπτουν πολλαπλά αίτια, π.χ. ο φόβος του τι μπορούσε να τους συμβεί αν έπεφταν ηττημένοι στα χέρια των «μπολσεβικο-μογγόλων», εναντίον των οποίων αγωνιζόταν όχι μόνον το  Τρίτο Ράιχ, αλλά και οι Ιταλοί και οι Ιάπωνες (Anti-Commintern Pact, Αντιδιεθνιστικό Σύμφωνο)· επίσης, η καθολική ναζιστική προπαγάνδα κατά των Σοβιετικών και υπέρ της υπεράνθρωπης ικανότητας του Χίτλερ ως ηγέτη, η καλλιέργεια της εντύπωσης ότι δεν μπορεί να υπάρξει μέλλον χωρίς αυτόν και έξω από τον εθνικοσοσιαλισμό· η αίσθηση στα πρόθυρα της υστερία ότι «there is no alternative», TINA όπως θα μας θύμιζε η μακαρίτισσα Μάργκαρετ Θάτσερ στην δεκαετία του 1980· η σχετική δυνατότητα παραγωγής ενέργειας, πυρομαχικών και όπλων που διασφάλιζε ο Σπέερ, τα σχετικά αποθέματα τροφίμων, η ψυχολογικών ενδιαφέρουσα επιμονή στην επιτέλεση των μικρών καθημερινών καθηκόντων ως προβολής της θέλησης να ανασχεθεί η ορμητική έκβαση των γεγονότων. Όλα αυτά προκύπτουν από την ανάλυση της βασικής θέσης του Κέρσο: Σε στιγμές της Ιστορίας σαν αυτή που ζούσαν οι Γερμανοί την άνοιξη του 1945 είτε ξεσπά επανάσταση (όπως συνέβη το 1918, άλλωστε στην ίδια χώρα) είτε πραξικόπημα μεταξύ των ηγετών, εκδοχή που είχε συστηματικά ελεγχθεί από τον Χίτλερ εγκαίρως, και ιδίως μετά την απόπειρα δολοφονίας του τον Ιούλιο του 1944.

Αξίζει να διαβάσουμε, και μάλιστα προσεκτικά, το βιβλίο του Ίαν Κέρσο, The End. Hitler’s Germany 1944-45. Penguin 2012.

Συνέντευξη στον Σπίγκελ (SPIEGEL). Διαδικτυακή δημοσίευση στις 18/11/201

Ο Ίαν Κέρσο (Ian Kershaw) για τις τελευταίες ημέρες του Τρίτου Ράιχ

‘Η επιρροή του Χίτλερ ήταν μοιραία’

Σε συνέντευξή του στον Σπίγκελ, ο πλέον ευπώλητος βρετανός ιστορικός Ίαν Κέρσο μιλάει για τις τελευταίες ημέρες του Τρίτου Ράιχ, για το γιατί οι Γερμανοί επέμεναν, όταν ήταν σαφές ότι όλα είχαν χαθεί και τις ολέθριες επιπτώσεις της αποτυχημένης απόπειρας δολοφονίας του Χίτλερ στις 20 Ιουλίου 1944.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Καθηγητά Κέρσο, περάσατε τα τελευταία τρία χρόνια μελετώντας την κατάρρευση της ναζιστικής Γερμανίας. Εντέλει, μένουμε κουνώντας το κεφάλι μας έκπληκτοι για το παράλογο της τελευταίας φάσης, ή εσείς ως ιστορικός αισθάνεστε επίσης κάτι κοντινό προς τον θαυμασμό για την επιμονή των Γερμανών;

ΚΕΡΣΟ: Οπωσδήποτε η κίνηση του κεφαλιού κυριαρχεί. Είμαι πεπεισμένος ότι εμείς οι Άγγλοι θα παραιτούμασταν πιο σύντομα. Είναι ασφαλώς ασυνήθιστο μια χώρα να εξακολουθεί να πολεμάει ως την ολοκληρωτική αυτοκαταστροφή. Είναι στάση που βλέπουμε συνήθως στους εμφύλιους πολέμους, αλλά όχι σε συγκρούσεις όπου εχθρικές μεταξύ τους χώρες βρίσκονται σε πόλεμο η μια εναντίον της άλλης.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Στην αρχή του νέου βιβλίου σας εγείρετε την ερώτηση γιατί οι Γερμανοί επέμειναν επί τόσο καιρό. Τι είναι που προφανώς θα έπρεπε να είχαν κάνει;

ΚΕΡΣΟ: Σε κάθε ένοπλη σύγκρουση, υπάρχει τελικώς μια στιγμή οπότε η μία πλευρά αντιλαμβάνεται ότι όλα έχουν τελειώσει. Αν οι άνθρωποι που βρίσκονται στην εξουσία δεν παραδοθούν, αλλά, αντί να το πράξουν, εξακολουθούν να βυθίζουν την χώρα τους στα ερείπια, Ρούντολφ Γιόρνταν (Rudolph Jodan) υπάρχει είτε επανάσταση από τα κάτω, όπως συνέβη στην Γερμανία και στην Ρωσία κοντά στο τέλος του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου, είτε εκδηλώνεται πραξικόπημα από τις ελίτ, που επιχειρούν να σώσουν ό,τι μπορεί ακόμη να σωθεί. Το παράδειγμα γι’αυτό είναι η ανατροπή του Μπενίτο Μουσολίνι στην Ιταλία, τον Ιούλιο του 1943.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Ποια είναι η ύστατη στιγμή οπότε οι Γερμανοί θα έπρεπε να είχαν αναγνωρίσει ότι δεν μπορούσαν πια να κερδίσουν τον πόλεμο;

ΚΕΡΣΟ: Θα έλεγα το καλοκαίρι του 1944, μετά από την επιτυχημένη απόβαση των Συμμάχων στην Νορμανδία και τα τεράστια εδαφικά κέρδη των Ρώσων στην Ανατολή. Σ’εκείνο το σημείο, ο πόλεμος είχε αντικειμενικά κριθεί, ακόμη κι αν η γερμανική κοινή γνώμη δεν το έβλεπε έτσι. Αλλά, αρχίζοντας από τον Δεκέμβριο του 1944, μετά την αποτυχημένη επίθεση των Αρδεννών (σημ. εκδ.: επίσης γνωστή και ως Μάχη της Μπουλζ), ήταν επίσης σαφές στην ελίτ της εξουσίας στο γερμανικό Ράιχ ότι στρατιωτικά δεν υπήρχε πια τίποτε να κερδηθεί. Σ’αυτό το σημείο, θα είχε νόημα να αρχίσουν συνομιλίες για την παράδοση.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Μέχρι το τέλος, η ηγεσία των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων, της Βέρμαχτ, είχαν αγκιστρωθεί στην ελπίδα ότι η Συμμαχία θα διαλυόταν και έτσι θα άνοιγε ο δρόμος για χωριστή ειρήνη με τις Δυτικές δυνάμεις. Με δεδομένη την ταχύτατη διάλυση της στρατιωτικής συμμαχίας και την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου, αυτή η ιδέα δεν φαίνεται ολωσδιόλου παράλογη.

ΚΕΡΣΟ: Φυσικά, η ιδέα δεν ήταν ηλίθια, αλλά σ’εκείνο το σημείο του πολέμου, το στοίχημα ότι θα διαλυόταν η συμμαχία ισοδυναμούσε ολωσδιόλου με αυταπάτη. Ποτέ δεν υπήρξαν σοβαρές σκέψεις στους Δυτικούς Συμμάχουν να συνεχίσουν μόνοι τους. Η ύψιστη προτεραιότητα ήταν η κατανίκηση του χιτλερικού Ράιχ, και για τον σκοπό αυτό ήταν απαραίτητη η συμμαχία με τους Ρώσους. Ο Τσόρτσιλ (Churchill), όσο κι αν δεν είχε εμπιστοσύνη στον Στάλιν, το υποστήριξε πολλές φορές με επιχειρήματα και δεν άκουγε άλλες εναλλακτικές.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Το βιβλίο σας αρχίζει με την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας κατά του Χίτλερ τον Ιούλιο του 1944. Κατά την άποψή σας, η αποτυχημένη δολοφονία παρέτεινε κατά πολύ τον πόλεμο.

ΚΕΡΣΟ: Η συνωμοσία της 20ης Ιουλίου οδήγησε στην ενδυνάμωση του καθεστώτος, τουλάχιστον προσωρινά. Υπήρξε μια αξιοσημείωτη αύξηση της δημοτικότητας του Χίτλερ. Το σοκ από την επίθεση ήταν τεράστιο, όπως μπορούμε να αντιληφθούμε από πολλά ιδιωτικά κείμενα. Αλλά, ακόμη σημαντικότερο ήταν το γεγονός ότι ακολούθησε η εκκαθάριση του σώματος των αξιωματικών της Βέρμαχτ. Αρχι-νομιμόφρονες αντικατέστησαν ανθρώπους που θεωρήθηκαν αναξιόπιστοι. Ως αποτέλεσμα, κάθε αντίσταση εξαλείφθηκε.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Σημειώνεται ότι ο χιτλερικός χαιρετισμός εισήχθη στην Βέρμαχτ μόλις το καλοκαίρι του 1944. Γιατί τόσο αργά;

ΚΕΡΣΟ: Ο Χίτλερ χρειαζόταν την Βέρμαχτ πιο πολύ από άλλα μέρη του ναζιστικού καθεστώτος, γι’αυτό τον λόγο υπήρξε σχετικά προσεκτικός κατά τις συναλλαγές του με την ηγεσία της και για τόσον καιρό. Η απόπειρα της 20ης Ιουλίου τον ώθησε να συμπεράνει ότι ήταν καιρός να επαναφέρει σε τροχιά τον στρατό. Στο σώμα των αξιωματικών υπήρχε ισχυρή συναίνεση με τους στόχους και την νοοτροπία του ναζιστικού κράτους. Αλλά, όταν κάποιος εξετάζει έναν αρχι-ναζί όπως ο Στρατάρχης Φέρντιναντ Σένερ (Ferdinand Schörner), βλέπουμε την απόσταση που χωρίζει κάποιον σαν αυτόν από τους περισσότερους άλλους ανώτερους αξιωματικούς, που ναζιστικοποιήθηκαν αλλά δεν υπήρξαν ποτέ αληθινοί ναζί.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Το καλοκαίρι του 1944, οι περισσότερες μεγάλες γερμανικές πόλεις κείτονταν σε ερείπια, και από την ήττα στο Στάλινγκραντ και εξής, δεν υπήρχαν ειδήσεις για αποφασιστικές νίκες στο μέτωπο. Πώς ήταν το ηθικό του πληθυσμού;

ΚΕΡΣΟ: Μεγάλη ανησυχία, άγχος και κατάθλιψη. Αλλά, η εμπιστοσύνη στον Χίτλερ δεν είχε ακόμη εξαφανιστεί. Μόνον στο τέλος του 1944 άρχισε αυτή να κατακρημνίζεται σαν βράχος. Σύμγωνα με την αναφορά της υπηρεσίας ασφαλείας κοντά στο Μπέρχτεσγκάντεν (Berchtesgaden), τον Μάρτιο του 1945, την ημέρα του Χέλντενγκεντενκταγκ (Heldengedenktag, σημ. εκδ.: μια ναζιστική αργία για την τιμή των πεσόντων ηρώων), κανείς πια δεν ήθελε να απαντήσει στον χιτλερικό χαιρετισμό με τον ίδιο τρόπο.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Πόσο αξιόπιστες είναι αυτές οι αναφορές, με τις οποίες η ναζιστική ηγεσία συνήθιζε να ενισχύει το ηθικό στην χώρα;

ΚΕΡΣΟ: Οι αυθεντικές αναφορές από την βάση είναι σχετικά ασαφείς στις κρίσεις τους. Στο μέσον του 1944, ο γραμματέας του Χίτλερ, Μάρτιν Μπόρμαν (Martin Bormann), σταμάτησε την κυκλοφορία κεντρικών περιλήψεων αυτών των αναφορών από το Ράιχ, με το επιχείρημα ότι απεικόνιζαν την διάθεση του κόσμου με υπερβολικά αρνητικό τρόπο. Οι αναφορές από τους αξιωματικούς προπαγάνδας, που αποστέλλονταν στον Γιόζεφ Γκαίμπελς (Joseph Goebbels), επίσης αποκαλύπτουν αυτή την γενική πτώση του ηθικού. Υπάρχουν συχνά σημειώσεις στην σελίδα, όπου ο Γκαίμπελς έχει τραβήξει μια παχιά γραμή με πράσινο μελάνι, επειδή περίμενε αναφορές για νίκες.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Ο Γκαίμπελς ήταν, που μετά την 20ή Ιουλίου, ήθελε να ζητήσει από τους αμάχους μεγαλύτερες θυσίες. Υπήρξε προσεκτικότερος ο Χίτλερ σε αυτό το θέμα;

ΚΕΡΣΟ: Ο Χίτλερ είχε πάντα τεταμένη την προσοχή του σε οτιδήποτε μπορούσε να υπονομεύσει το ηθικό του γερμανικού λαού. Ήταν ένα μάθημα που είχε πάρει από τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, ότι, δηλαδή, ήταν σημαντικό να κρατείται υψηλό το ηθικό του λαού, αλλιώς θα σημειωνόταν εξέγερση από τα κάτω, όπως συνέβη το 1918. Γι’αυτό βεβαιωνόταν ότι οι βαυαροί γεωργοί συνέχιζαν να έχουν την μπίρα τους. Ο Γκαίμπελς έβλεπε πιο καθαρά από τον Χίτλερ ότι οι Γερμανοί ήσαν όντως έτοιμοι να αντέξουν σκληρότερα μέτρα, εφόσον αυτά έθιγαν όλους εξίσου.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Το σύστημα λειτούργησε ως το τέλος. Μόνον μερικούς μήνες πριν από το τέλος του πολέμου, υποβάλλονταν αιτήσεις για άδεια οικοδομής και εγκρίνονταν, και οι μισθοί καταβάλλονταν κανονικά. Το τελευταίο κονσέρτο της Φιλαρμονικής του Βερολίνου έγινε στις 12 Απριλίου 1945.

ΚΕΡΣΟ: Και η σοβιετική επίθεση στην γερμανική πρωτεύουσα άρχισε τέσσερις ημέρες αργότερα. Το ακροατήριο είχε πάρει θέση στην χωρίς θέρμανση αίθουσα της Φιλαρμονικής φορώντας βαριά παλτά, ενώ ο (Βίλχελμ) Φουρτβένγκλερ (Wilhelm Furtwängler) διηύθυνε την Συμφωνία αρ. 4 του Μπρούκνερ (Bruckner).

ΣΠΙΓΚΕΛ: Και στις 23 Απριλίου 1945, η Μπάγιερν Μονάχου (Bayern München) νίκησε την TSV 1860 Μονάχου στο ποδοσφαιρικό ντέρμπι της πόλης.

ΚΕΡΣΟ: Ναι, κέρδισαν 3:2. Όταν το διάβασα αυτό, σοκαρίστηκα τόσο πολύ, που σκέφτηκα ότι η ημερομηνία ήταν λανθασμένη. Αλλά, ήταν σωστή.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Έχετε κάποια εξήγηση γι’ αυτή την αλλόκοτη ανάγκη να διατηρήσουν την ομαλότητα;

ΚΕΡΣΟ: Την ομαλότητα της ρουτίνας, ακόμη κι αν είναι απλώς μια τεχνητή ομαλότητα, είναι πιθανώς σημαντική για την λειτουργικότητα της ανθρώπινης τάξης. Πηγαίνετε στην δουλειά και ελέγχετε τα αρχεία σας, ακόμη κι αν η εργασία που κάνετε είναι απολύτως άχρηστη. Κι όταν πια δεν υπάρχει το γραφείο σας, επειδή βομβαρδίστηκε, εσείς απλώς απασχολείστε κάπου αλλού

ΣΠΙΓΚΕΛ: Αλλά, αυτό δεν είναι αρκετό για την διατήρηση της δημόσιας τάξης.

ΚΕΡΣΟ: Είναι αλήθεια ότι δεν θα ήταν αρκετό χωρίς καλά εκπαιδευμένους δημοσίους υπαλλήλους. Η υποδειγματική γραφειοκρατία ήταν η ραχοκοκκαλιά του καθεστώτος. Ακόμη και η ταχυδρομική υπηρεσία διατηρήθηκε ακέραιη λίγο ως πολύ. Όταν καταστράφηκε το σιδηροδρομικό δίκτυο, ο υπουργός Ταχυδρομείων του Ράιχ εξέδωσε οδηγία να χρησιμοποιούνται μοτοσυκλέτες αντί τρένων. Όταν άρχισαν να λείπουν τα καύσιμα για τις μοτοσυκλέτες, άλλαξαν σε ποδήλατα. Στο τέλος, περπατούσαν μέσα απ’ τα βουνά με ένα σακκίδιο στην πλάτη τους. Είναι παράξενο όταν το φαντάζεσαι, αλλά δούλεψε.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Αναγνωρίζετε κάποιο ειδικά γερμανικό χαρακτηριστικό σε όλα αυτά;

‘Υπήρχε κάτι τυπικά γερμανικό σε όλα αυτά’

ΚΕΡΣΟ: Όσο και να χρησιμοποιήσω την φαντασία μου, δεν μπορώ να φανταστώ ότι κάτι τέτοιο θα ήταν δυνατόν στην Ιταλία ή την Ελλάδα. Υπήρχε κάτι χαρακτηριστικά γερμανικό σ’αυτό. Δεν το εννοώ αυτό ως εθνικό στερεότυπο. Το σκέφτομαι περισσότερο ως στοιχείο πολιτισμικής παράδοσης, που μεταδόθηκε μέσω της εκπαίδευσης και ενίσχυσε συγκεκριμένες αρετές. Σε ένα σημείο στο βιβλίο μου παραθέτω τον Φρίντριχ Βίλχελμ Κρίτζινγκερ (Friedrich Wilhelm Kritzinger), τον γραμματέα της Καγκελαρίας, ο οποίος, όταν ρωτήθηκε κατά την διάρκεια της ανάκρισης γιατί συνέχισε να εργάζεται με τόση επιμέλεια ως το τέλος, απάντησε έκπληκτος ότι αυτό ήταν το καθήκον του. Μάλιστα, δεν καταλάβαινε καν την ερώτηση.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Οι Γερμανοί στερούνται της ικανότητας να χαλαρώνουν;

ΚΕΡΣΟ: Θα μπορούσαμε να το θέσουμε και έτσι. Φυσικά, είναι πράγματι πολύ θετικό να έψει κάποιος την αίσθηση του καθήκοντος, ακόμη και της τιμής. Αλλά, οι ναζί διέστρεψαν εντελώς αυτές τις αξίες. Τι σημαίνει καθήκον για έναν στρατηγό στην τελική φάση του Ράιχ; Να εξακολουθήσει να μάχεται, έως ότου όλα σωριαστούν σε ερείπια; Ή, να εκδώσει διαταγή παράδοσης;

ΣΠΙΓΚΕΛ: Πιθανώς υπήρχαν πάρα πολλοί αφοσιωμένοι ναζί, που πίστευαν ειλικρινά στην υπόθεσή τους. Ο τυχοδιωκτισμός μπορεί κάποτε να είναι ευεργετικός.

ΚΕΡΣΟ: Αυτό πιθανώς είναι αλήθεια. Σε πολλές περιπτώσεις, η μοίρα μιας πόλης ορίζεται από το κατά πόσον κυβερνάται από ανθρώπους που απλώς θέλουν να σώσουν τον εαυτό τους, ή από φανατικούς που θα διέτασσαν την εκτέλεση οποιουδήποτε σήκωνε λευκή σημαία στο παράθυρό του. Πάρτε για παράδειγμα το Μπρεσλάου (Breslau) (σημ. εκδ.: σήμερα Βρότσλαβ),όπου ο Καρλ Χάνκε (Karl Hanke), ο τοπικός γκαουλάιτερ (σημ. εκδ.: περιφερειακός ηγέτης του ναζιστικού κόμματος), εξέδωσε διαταγή για αντίσταση μέχρι τον τελευταίο άνδρα. Το κέντρο της πόλης ισοπεδώθηκε, και ο πληθυσμός υπέμεινε ανείπωτα βάσανα, έως ότου το Μπρεσλάου έπεσε στα χέρια των Σοβιετικών – όλα αυτά ήσαν μάταια.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Ο ίδιος ο Χάνκε φρόντισε να επιβιβαστεί στο τελευταίο αεροπλάνο που απογειώθηκε από το Μπρεσλάου.

ΚΕΡΣΟ: Αυτό ήταν χαρακτηριστικό για τους κομματικούς αξιωματούχους, που έκαναν λόγο για αντίσταση ως την τελευταία σφαίρα. Αλλά μόνον 2 από τους 43 γκαουλάιτερ σκοτώθηκαν στη μάχη. Οι περισσότεροι κατέφυγαν σε ασφαλείς προορισμούς αρκετά νωρίς, εγκαταλείποντας τον πληθυσμό.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Πολλοί στρατιωτικοί ιστορικοί τονίζουν το ειδικό πολεμικό πνεύμα της γερμανικής Βέρμαχτ. Για τους κοινούς στρατιώτες, υπήρχε άλλη εναλλακτική εκτός από την εξακολούθηση της μάχης;

ΚΕΡΣΟ: Το μόνο πράγμα που μπορώ να δω θα ήταν η λιποταξία, που θα επέσυρε την θανατική ποινή, αν (οι λιποτάκτες) συλλαμβάνονταν (από τους άλλους συστρατιώτες τους).

ΣΠΙΓΚΕΛ: Πώς κρίνετε τον Χίτλερ ως στρατιωτικό αρχηγό;

ΚΕΡΣΟ: Η επιρροή του, ειδικά στην τελευταία φάση του πολέμου, ήταν ασφαλώς μοιραία. Αλλά, πολλοί στρατηγοί διευκόλυναν υπερβολικά τους εαυτούς τους, μετά τα γεγονότα, ρίχνοντας τα βάρη για όλες τις λανθασμένες αποφάσεις σ’ εκείνον. Αν διαβάσετε τις ενημερωτικές αναφορές, θα δείτε ότι ο Χίτλερ σπανίως έκανε κάτι έξω από ό,τι συνηθιζόταν. Γνωρίζουμε, για παράδειγμα, για τις όλο και πιο απελπισμένες προσπάθειες του αρχισυνταγματάρχη Γκέοργκ-Χανς Ράινχαρντ (Georg-Hans Reinhardt) από την Ανατολική Πρωσία να πείσει τον Χίτλερ για την τακτική υποχώρηση του επιτελείου στρατιάς. Αλλά, ο Χίτλερ δεν ήταν ο μόνος που απέρριπτε αυτή την ιδέα. Στην πραγματικότητα, είχε την ευρεία υποστήριξη των αξιωματικών του άμεσου περιβάλλοντός του.

ΣΠΙΓΚΕΛ: «Κοίταξα τα μάτια του και ήξερα ότι όλα θα πήγαιναν καλά», είπε ο αρχιναύαρχος Καρλ Ντένιτζ (Karl Dönitz), μετά από μια συνομιλία με τον Χίτλερ. Κι άλλοι αξιωματικοί είπαν παρόμοια πράγματα. Από πού πήγαζε αυτή η απόλυτη πίστη αυτών των ανδρών στον φύρερ, οι οποίοι κατά τα άλλα δεν ήταν πολύ συναισθηματικοί;

ΚΕΡΣΟ: Θα πρέπει να ρωτήσετε ψυχολόγους. Γιατί ο Άλμπερτ Σπέερ (Albert Speer) επέστρεψε στο υπόγειο καταφύγιο της Καγκελαρίας, όταν πραγματικά όλα είχαν τελειώσει; Προφανώς ως το τέλος δεν ήταν σε θέση να αποσυνδεθεί από τον Χίτλερ, όπως συνέβη και με πολλούς άλλους στον περίγυρό του. Αυτή η συναισθηματική εξάρτηση εκδηλώθηκε επίσης στην συνάντηση με τους γκαουλάιτερ, στις 24 Φεβρουαρίου 1945, στην οποία οι κομματικοί αρχηγοί αντιλήφθηκαν τον Χίτλερ ως έναν συντετριμμένο άνθρωπο, και τρομοκρατήθηκαν τελείως από ό,τι είδαν. Αλλά, τότε, ο Χίτλερ τους πλησίασε έναν-έναν, τους κοίταξε στα μάτια, και μονομιάς η διάθεσή τους ελάφρυνε, όπως έγραψε ο γκαουλάιτερ Ρούντολφ Γιόρνταν (Rudolf Jordan) στα απομνημονεύματά του.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Τα μάγια λύθηκαν ξαφνικά με την αυτοκτονία του Χίτλερ.

ΚΕΡΣΟ: Μετά από αυτήν όλα συνέβησαν πολύ γρήγορα. Ο Γκαίμπελς ήταν σχεδόν ο μόνος που στάθηκε δίπλα στον Χίτλερ μέχρι τον θάνατο. Σχεδόν όλοι οι άλλοι το έβαλαν στα πόδια. Ακόμη κι ο αφοσιωμένος (Μάρτιν) Μπόρμαν προσπάθησε να δραπετεύσει από τον κόσμο του υπόγειου καταφυγίου της Καγκελαρίας και να φτάσει όπου μπορούσε.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Οι περίεργες πτυχές του βιβλίου σας περιλαμβάνουν και τις περιγραφές της ίντριγκας στο δικαστήριο. Η Γερμανία κείτεται σε στάχτες, κι όμως οι παλαδίνοι μάχονται για εξουσία και επιρροή.

ΚΕΡΣΟ: Κι αυτό επίσης εξηγεί την επίμονη αντοχή του συστήματος. Η αμοιβαία έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ εκείνων που μετείχαν στην ηγεσία δεν επέτρεπε να σχηματιστούν φράξιες στο εσωτερικό της δομής της εξουσίας, κάτι που θα μπορούσε να αποδειχτεί επικίνδυνο για τον Χίτλερ. Στην καλύτερη περίπτωση υπήρξαν βραχύβιες συμμαχίες, που διαλύθηκαν σε σύντομο διάστημα, όταν κάποιος ανακάλυπτε κάποιο πλεονέκτημα, όπως συνέβη ανάμεσα στον Γκαίμπελς και τον Σπέερ.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Περιγράφετε τον Σπέερ ως το πιο αινιγματικό πρόσωπο στον κύκλο του δικτάτορα. Τι έκανε έναν τόσο έξυπνο και τόσο ρεαλιστή άνθρωπο να επιμείνει ως το τέλος;

ΚΕΡΣΟ: Μια άσβεστη φιλοδοξία, και ασφαλώς η πίστη στον Χίτλερ και την αποστολή, επίσης. Ο Σπέερ παραμένει, ως σήμερα, ένα αίνιγμα για εμένα. Κανείς δεν είχε καλύτερη αντίληψη από εκείνον για την κατάσταση στην οποία βρισκόταν το Ράιχ, παραταύτα τον Μάρτιο συνέταξε ένα υπόμνημα, στο οποίο σύστηνε την συνέχιση του πολέμου στον Ρήνο και στον Όντερ. Φυσικά, παραμέλησε να το αναφέρει αυτό στα απομνημονεύματά του.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Γράφετε ότι η πολεμική βιομηχανία της Γερμανίας παρήγαγε τον μεγαλύτερο όγκο όπλων τον Δεκέμβριο του 1944, παρά τους καταστροφικούς βομβαρδισμούς που υφίστατο.

ΚΕΡΣΟ: Χωρίς την ικανότητα του Σπέερ να διατηρεί την παραγωγή όπλων κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες, ο πόλεμος θα μπορούσε να έχει τελειώσει πολύ νωρίτερα. Μέχρι την Επίθεση των Αρδενών, αυτός και οι άνθρωποί του έκαναν πραγματικά θαύματα όσον αφορά την παραγωγή πυρομαχικών. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να θέσουμε αυτό το ζήτημα.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Αν οι συνωμότες της 20ης Ιουλίου είχαν επιτύχει με την βόμβα εναντίον του Χίτλερ, ο πόλεμος θα μπορούσε να έχει τερματιστεί τουλάχιστον ως το φθινόπωρο του 1944. Ως ιστορικός, θα επιθυμούσατε να έχει σκοτωθεί ο Χίτλερ εκείνη την ημέρα, ή είσαστε ικανοποιημένος που η απόπειρα δολοφονίας απέτυχε;

ΚΕΡΣΟ: Έχω κι εγώ αναρωτηθεί συχνά γι’αυτό το θέμα. Όταν κάποιος γράφει γι’αυτά τα πράγματα, εύχεται μέσα του να είχαν επιτύχει. Πιστεύω ότι αυτή είναι η θέση κάθε ανθρώπου που δεν έχει αιχμαλωτιστεί από τις ιδέες του ναζισμού. Το τελευταίο έτος του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου, πέθαναν στην Ευρώπη τόσοι άνθρωποι, όσοι σκοτώθηκαν σε όλα τα πολεμικά μέτωπα στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Πολιτικά μιλώντας, ωστόσο, είναι ίσως ευχής έργο ότι οι συνωμότες απέτυχαν. Αλλιώς, οι ευκαιρίες για μια δημοκρατική Γερμανία θα ήσαν κατά πολύ λιγότερες.

ΣΠΙΓΚΕΛ: Καθηγητά Κέρσο, σας ευχαριστώ γι’αυτή την συνέντευξη.

Η συνέντευξη δόθηκε από τον Ίαν Κέρσο (Ian Kershaw) στον Γιαν Φλαϊσχάουερ (Jan Fleischhauer). Απόδοση στα ελληνικά: Δημήτρης Κοκκώνης.

URL:

Σχετικοί σύνδεσμοι του SPIEGEL ONLINE:

Η όπερα της πεντάρας (1928)

Σενάριο Μπέρτολτ Μπρεχτ, μουσική Κουρτ Βάιλ, σκηνοθεσία Γκέοργκ Βίλχελμ Παμπστ.

«ο Μπρεχτ μας δείχνει πόσο κοντά βρίσκεται η ανηθικότητα των κοινών ζητιάνων με την επίσημη ανηθικότητα» Βάλτερ Μπένγιαμιν

Η Όπερα της πεντάρας ανέβηκε για πρώτη φορά στο Βερολίνο την 31η Οκτωβρίου του 1928, περίπου ένα έτος πριν από το Κραχ στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (1929), και έναν χρόνο πριν ο ακροδεξιός βαρώνος του Τύπου Άλφρεντ Χούγκενμπεργ (Alfred Hugenberg) με την συνεργασία του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος (Ναζί) του Χίτλερ οδηγήσει την Δημοκρατία της Βαϊμάρης σε δημοψήφισμα την 22α Δεκεμβρίου 1929, στο οποίο απορρίφθηκε με 94,5% (όμως μόνον από το 13,5% των συμμετασχόντων ψηφοφόρων, εξ ου και η ακύρωσή του) το Σχέδιο Γιανγκ που θα ελάφρυνε το εξωτερικό χρέος της Γερμανίας.

Το έργο γυρίστηκε σε ταινία με σκηνοθεσία του Παμπστ (G.W. Pabst) το 1931. Μια αυθεντική κόπια υπέστη πλήρη συντήρηση το 1954 από την Decca Broadway και ψηφιοποιημένη κυκλοφόρησε σε CD. Αυτή την έκδοση επανεπεξεργάστηκε η εταιρεία Criterion, γνωστή για την επανέκδοση κλασικών κινηματογραφικών ταινιών. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν διαθέσιμοι στο διαδίκτυο ελληνικοί υπότιτλοι, αλλά, με αγγλικούς υπότιτλους η ταινία είναι διαθέσιμη στο YouTube (βλ. παρακ.).

Στο ανακαινισμένο θέατρο του Μπρεχτ, το Μπερλίνερ Ανσάμπλ (Berliner Ensemble) το θεατρικό έργο παίζεται από το 2007. Το 2016 θα ανεβεί για λίγες παραστάσεις στην Αθήνα. ->

interwarΜε πολλούς τρόπους η Όπερα της πεντάρας ανατέμνει την φύση του κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού συστήματος του Μεσοπολέμου, που έναν χρόνο μετά από την κυκλοφορία της ταινίας απογυμνώθηκε από κάθε σαγήνη με το Κραχ  και την άνοδο των αυταρχικών μορφών διακυβέρνησης ως επακόλουθο της διεθνούς οικονομικής ύφεσης, της κοινωνικής απελπισίας και του πανικού των στυλοβατών του κατεστημένου συστήματος.

Το ελληνικό 1848

ΙΔΕΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ! Educational ideas for teachers!

Ένα blog για εκπαιδευτικούς, εκπαιδευόμενους και όχι μόνο! A blog for teachers!

Αντικλείδι

Θέματα -Πηγές-Σκέψεις-Τεχνικές & εργαλεία για τη διδασκαλία της

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Το μοναδικό '0% Lies & Errors Free' website. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

Αρέσει σε %d bloggers: