Για την σιωπή

Στο τέλος μιας μεγαλούτσικης ενότητας Σύγχρονης Ιστορίας, σήκωσε το χέρι του ένας μαθητής, που κατά κανόνα δεν έδειχνε εδιαφέτον για το μάθημα της Ιστορίας.

– Ορίστε! είπε ο καθηγητής δίνοντας του τον λόγο.

– Ένα πράγμα που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί οι άνθρωποι κάθονται και παθαίνουν τόσα κακά, και δεν μιλούν. Εσείς δεν είπατε, όταν αρχίζαμε αυτό το κομμάτι, ότι είναι από εκείνες τις φορές που πολλοί άνθρωποι σηκώνονται και μιλούν, και κάνουν πράγματα, και παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους; Τώρα λέτε ότι οι άνθρωποι έπαψαν να μιλούν. Αλλά δεν είπατε γιατί!

Ο καθηγητής ζήτησε από τον μαθητή αν είχε σκεφτεί κάτι σαν απάντηση, κι εκείνος αρνήθηκε. Ύστερα ο καθηγητής ρώτησε τους υπόλοιπους μαθητές αν είχαν κάποια εξήγηση στο φως όλων των γεγονότων που είχαν δει στα τελευταία μαθήματα. Οι απαντήσεις ήταν μισές και ανόρεχτες στην αρχή, αλλά παραδόξως ο καθηγητής εξακολουθούσε να ζητά γνώμες και εξηγήσεις.

– Καλά, μη σας κουράσω κιόλας! είπε ο μαθητής κοροϊδευτικά και προκλητικά μαζί.

Ο καθηγητής άρχισε να ρωτάει έναν-έναν τους μαθητές.

– Επειδή τρόμαξαν. Όσα ακολούθησαν την ήττα τους ήταν φοβερά.

– Έχασαν, και δεν ήξεραν τι άλλο να κάνουν.

– Γιατί, τους περισσότερους που το έλεγε η καρδιά τους, τους είχαν πιάσει ή είχαν φύγει από τη χώρα όπως-όπως! Όσοι έμεναν κοίταζαν την δουλειά τους.

– Επειδή, οι άνθρωποι έχασαν, κι έπρεπε να αποδεχτούν την ήττα τους. Τι να έλεγαν δηλαδή; Σώπαιναν! πρότεινε μια μαθήτρια.

– Επειδή οι μανάδες κι οι γυναίκες-τους τους έλεγαν: «Σώπα! Κοίτα την δουλειά σου!» — και δεν πρέπει να υπήρχαν και πολλές δουλειές τότε, είχε γίνει μεγάλη καταστροφή, έτσι δεν είναι; είπε μια άλλη.

– Τελικά θα μας πείτε πώς έγινε; ρώτησε ο μαθητής που είχε θέσει το θέμα.

– Όλοι είπατε κάτι σωστό. Όλοι μαζί είπατε το  γιατί οι άνθρωποι έπαψαν να μιλούν, έπαψαν να αντιδρούν, και μάλιστα για μια περίοδο περιορίστηκαν στο να προσπαθούν να επιβιώσουν.

Και ύστερα από μια μικρή παύση: Καλύτερα από εμένα θα τα έλεγε κάποιος άλλος που τώρα θυμήθηκα, καθώς σας άκουγα να μιλάτε. Θα σας φέρω το κείμενό του στο επόμενο μάθημα — μεθαύριο δεν έχουμε πάλι; Πάντως μη νομίζετε ότι η σιωπή κράτησε περισσότερο από μια γενιά — θα το δούμε εξάλλου στην επόμενη ενότητα.

Χτύπησε το κουδούνι για διάλειμμα.

Ο καθηγητής μάζεψε τα χαρτιά του. Οι μαθητές σηκώθηκαν με κάπως αργό ρυθμό, δεν έγινε συνωστισμός στην έξοδο από την τάξη. Μερικοί ψιλοκουβέντιαζαν ακόμη το θέμα, άλλοι προσπαθούσαν να το βγάλουν από τον νου τους, κάποιοι είχαν αρχίσει τα συνηθισμένα πειράγματα μεταξύ τους. Ο καθηγητής προχώρησε γρήγορα προς την έξοδο. Σε πέντε λεπτά είχε άλλο μάθημα σε άλλο τμήμα.

– Ας μη προχωρήσουμε τόσο γρήγορα στο παρακάτω, σκεφτόταν, την ώρα που μια άλλη σκέψη περνούσε διαγώνια από τον νου του: Ίσως εντέλει να μη είναι μικρός ο χρόνος που αντιστοιχεί σε μια γενιά… Πρέπει να σημειώσω να τους φέρω το «Σώπα! Μη μιλάς!» του Αζίζ Νεσίν, και θα δω πώς θα μπούμε στην επόμενη ενότητα, ίσως να τους διαβάσω αμέσως μετά το «Όταν» του Μιχάλη Κατσαρού. Άραγε κάνουν τον Κατσαρό στην Λογοτεχνία; Να θυμηθώ να το ρωτήσω στον συνάδελφο που κάνει Λογοτεχνία.  Μόνο να μη ξεχάσω,  πρέπει να το σημειώσω τώρα που μπαίνω στο άλλο τμήμα: Να βρω και να φέρω τα δυο κείμενα!..

 

 

Posted on Παρασκευή, 5 Ιουλίου 2013, in πρωτογενείς, πηγές, σχόλιο, τεχνικές, Ιστορία, αναλογία, δευτερογενείς, διδακτική and tagged , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. 12 Σχόλια.

  1. Καλησπέρα Δημήτρη,
    μην αγχώνεσαι για τις απαντήσεις, άλλωστε με αποζημίωσες με το παραπάνω . Συμφωνώ με αυτά που γράφεις.
    Έχω χρόνια που δεν διδάσκω πια στο Λύκειο και δεν θυμάμαι τι περιέχουν τα βιβλία της λογοτεχνίας. Θυμάμαι όμως ότι μια χρονιά που δίδαξα Λογοτεχνία Γενικής Παιδείας στην Γ’ Λυκείου αντιμετώπισα μεγάλα προβλήματα και στην ουσία έκανα μάθημα με δυο-τρεις μαθητές γιατί οι άλλοι δεν το έβρισκαν απαραίτητο μιας και δεν εξεταζόταν πανελλαδικά. Εξακολουθούσα βέβαια να κάνω τη δουλειά όπως νόμιζα ότι πρέπει να γίνει . Το αποτέλεσμα δεν ξέρω να πω ποιο ήταν.

    Στο Γυμνάσιο πάντως δεν διατάσσονται κατά χρονολογική σειρά τα κείμενα στις δυο πρώτες τάξεις και οι επιλογές των κειμένων είναι , κατά την ταπεινή μου γνώμη, άοσμες και άχρωμες χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα περισσότερα.
    Ας μην ξεχνάμε ότι στα περισσότερα δημόσια σχολεία δεν υπάρχει και η κατάλληλη υποδομή για την αξιοποίηση άλλων μέσων προσέγγισης των κειμένων. Για παράδειγμα στο δικό μου το σχολείο είναι πολύ δύσκολο ακόμη και να ακουστεί ένα απλό cd.
    Και βέβαια δεν εγκαταλείπουμε και κάνουμε ό,τι μπορούμε με όποιον τρόπο μπορούμε και κυρίως να γινόμαστε παράδειγμα για τους μαθητές μας με τη στάση μας σε όλους τους τομείς, όχι άλλα να τους λέμε και άλλα να κάνουμε. Δεν μπορούμε να τους μιλάμε για ιδέες, ιδανικά, αγώνες κλπ.αλλά όταν έρχεται η ώρα του αγώνα να μας βλέπουν να οπισθοχωρούμε και να λέμε » αυτά δεν τα έλεγα για μένα, αλλά για τους άλλους»

    Να’ σαι καλά

    Μου αρέσει!

  2. Και μόλις διάβασα αυτό το κείμενο, σκέφτηκα να το συνεισφέρω στους προβληματισμούς μας http://www.kar.org.gr/?p=23669

    Μου αρέσει!

    • Ενδιαφέρων σύνδεσμος, ευχαριστώ!

      Δεν αντιλαμβάνομαι τι σκέφτηκε, Κατερίνα, όταν διάβασες το κείμενο. Αν ήθελες να πεις τι συνειρμούς και σκέψεις έκανες…

      Σκέφτομαι ότι ο Αζίζ Νεσίν το μόνον που δεν έκανε ήταν το να σωπάσει. Έκανε ό,τι μπορούσε για να κάνει και τους άλλους να μιλήσουν.
      Αντιθέτως, εμείς σωπαίνουμε, και αρκετοί διανοούμενοι αυτό μας προτρέπουν να κάνουμε,(τουλάχιστον 32 από αυτούς), αναγνωρίζοντας ως δικά μας ο καθένας και η καθεμιά όλα όσα ηγέτες μας διέπρατταν. Ακόμη κι αν εμείς, οι περισσότεροι από εμάς, χαχανίζαμε, γίνεται να επωμιστούμε τις ευθύνες εκείνων, που γίνονται ολοένα και μακιαβελικότεροι του Μακιαβέλι; .

      Μου αρέσει!

      • Διάβαζα,για τον Αζίζ Νεσίν, Δημήτρη, για άλλη μια φορά για τη δράση του.Αλλά αυτή τη φορά ήταν και ο συνδυασμός, κυρίως ψυχολογικός με τα γραφόμενά σου.
        Ενισχύθηκε ο θαυμασμός μου και για εκείνον και για όλους και όλες που σε καιρούς, αρκετές φορές πιο δίσεκτους και απ’ τους δικούς μας, δεν έπαψαν στιγμή να μιλάνε και να παλεύουν.
        Θυμάμαι κι ένα φίλο μου, το Θανάση, εδώ στη Ρόδο που το άσχημο τέλος της ζωής του φωτίστηκε όταν διαπίστωσε την όποια αλλαγή πολιτικής στάσης των συντοπιτών μας, που ήταν και (μάλλον, κυρίως) αποτέλεσμα της δράσης του ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές του, όταν συνήθως η κατάρρευση είναι πλήρης.
        Προσωπικά, δεν έχω καμία απολύτως διάθεση να επωμιστώ τις ευθύνες όσων μας εκμεταλλεύτηκαν και όσων προτίθενται να το κάνουν … και ξέρεις ήδη πως δεν έχω την πρόθεση να σιωπώ! 😉

        Μου αρέσει!

  3. Σοφία, καλημέρα κι από εμένα για όλους μας! 🙂
    Μια που έτυχε να δω πριν από το Δημήτρη το σχόλιό σου, ελπίζω να μου επιτρέψετε μια μικρή «παρέμβαση» (ή και «παρέκβαση», πέστε το όπως θέλετε):
    Πολλά απ’ όσα θα έπρεπε να παρακινούν τα παιδιά στο να προβληματιστούν δεν υπάρχουν στα βιβλία γιατί δεν τους συμφέρει να υπάρχουν…κι εδώ προκύπτει η επιτακτική ανάγκη να το κάνουμε με δική μας πρωτοβουλία με όποιο τρόπο μπορούμε όσοι διατηρούμε τον ανθρωπισμό και τις αξίες μας… προσωπικά χρησιμοποιώ όποιον τρόπο μπορώ να σκεφτώ και να εφαρμόσω, αλλά υπάρχουν πολλές στιγμές που «νιώθω λίγη».

    Μου αρέσει!

    • Κατερίνα, αν καταλαβαίνω το πνεύμα της παρατήρησής σου, αναφέρεσαι στα σχολικά εγχειρίδια (μάλλον: εγχροιρίδια), στα αναλυτικά προγράμματα, στα ΔΕΠΣ, στα ΑΠΠΣ κοκ., που μάλιστα συντάσσονται από λίγους σοφούς και σε λίγο χρόνο, γεγονός που τους θέτει μακρά και πέραν από την κοινότητα των διδασκόντων — αν υποθέσουμε μόνον οι εκπαιδευτικοί, και όχι ολόκληρη η κοινωνία, ενδιαφέρονται και έχουν λόγο για το περιεχόμενο και τον προσανατολισμό, δηλαδή και το αποτέλεσμα, της 9ετούς υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Είμαι, επίσης, έτοιμος να δεχτώ ως υπόθεση εργασίας, ότι η κατεδάφιση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, ούτε τυχαία ούτε εξ ελλείψεων των ιθυνόντων προκύπτει, ιδίως, όταν σκέφτομαι τι ξέρουν από Ιστορία τα περισσότερα παιδιά στο τέλος του Γυμνασίου: ότι ο Περικλής είναι SOS, επειδή έκανε την Δημοκρατία (ό,τι και να είναι αυτό), που κάνει τη χώρα μας λίκνο κι εμάς περήφανους. Ή, ότι ο Ιουστινιανός, αν ήταν Έλληνας έκανε σπουδαία δουλειά και καθάρισε τον τόπο από πολλούς άξεστους, ληστές και αιμοδιψείς ξένους. Το ίδιο και ο Ηράκλειος. Καλός κι ο Παλαιολόγος, λεβέντης, αλλά ποιος θα ήθελε να είναι στην θέση του; Το δε γενικό συμπέρασμα, άρρητο και λανθάνον, αλλά παρόν: καλοί ήταν οι πρόγονοι, αλλά έχαναν από κάτι αχρείους πιο δυνατούς και απολίτιστους. Το δίδαγμα, άρρητο και λανθάνον, αλλά παρόν: εγώ δεν θ’αφήσω να γίνει αυτό, και θα κάνω τα πάντα να μη τους μοιάσω στην καντεμιά, εγώ θα ελιχθώ και θα τα καταφέρω. Και για όλα αυτά φταίνε οι αρχές κάθε είδους.

      Ωστόσο, όπως έγραψα στο κείμενο της απάντησής μου στην Σοφία, το πολύ ωραίο «Όταν» του Μιχάλη Κατσαρού, ανθολογείται στα σχολικά βιβλία. Και θα μπορούσε να διδαχθεί με παράλληλο το «Σώπα, μη μιλάς!». Και να γίνει η συζήτηση «γιατί οι άνθρωποι σωπαίνουν, κάποτε που δεν πρέπει;» Και, «σωπαίνουν από ανάγκη; σωπαίνουν από επιλογή; και τι θα έλεγαν, αν μιλούσαν; και θα είχε σημασία να μιλήσουν;» Και άλλα τέτοια, πολλά. Καθώς γράφω, μάλιστα, θυμήθηκα μια καθηγήτρια στο σχολείο, ντάλα χούντα, που μας έφερνε ποιήματα ανθρώπων που μιλούσαν για την φύση και το πατρικό τους, όπως ο Δροσίνης και ο Παπατσώνης, αλλά και τόσο διαφορετικά. Απαγορευμένα ποιήματα. Τι θέλω να υποστηρίξω, εντέλει; Να υπαινιχθώ μάλλον: μήπως, παρά τα δεινά που συμβαίνουν στις ζωές και των δασκάλων, εκείνοι δεν πρέπει να εγκαταλείπουν; Ως άνθρωποι με κάποια μόρφωση, έχουν περισσότερους τρόπους να το καταφέρουν. Και να δείξουν και σε άλλους. Στους μαθητές τους. Άραγε, θα τους υπολήπτονταν λιγότερο οι μαθητές τους, αν δεν τους έβλεπαν να απαξιώνουν από άλλον δρόμο, αλλά στον ίδιο βαθμό, αυτό που έχουν να διδάξουν; (εννοώ την απαξίωση, όπως προσπάθησα να την καταγράψω στο κείμενο της απάντησής μου προς την Σοφία).

      Δύσκολα αισθάνομαι, και δεν έχω οριστικές και καθαρές απαντήσεις. Πολύ περισσότερο που κι εγώ ζω διδάσκοντας σε μια εκπαίδευση, της οποίας οι ταγοί κάνουν ό,τι μπορούν για να μου δυσκολέψουν την ζωή και το έργο 🙂

      Μου αρέσει!

      • Δημήτρη, να ξεκινήσω τούτο το σχόλιο με την παρατήρηση πως βρίσκω εξαιρετικά εύστοχη την αλλαγή της διφθόγγου στη λέξη «εγχειρίδια»…πιστεύω πως αυτός είναι ο στόχος τους και δεν πιστεύω πως γίνεται «εν αγνοία» των ιθυνόντων και δεν τους φταίει ο λίγος χρόνος ούτε και η έλλειψη «επικοινωνίας» με τη σχολική κοινότητα.Πρέπει να «εμφυτεύσουν» αντιλήψεις που να ¨ριζώσουν» στο μυαλό των παιδιών (κι αργότερα ενήλικων).Μια που διδάσκω αρκετά έως πολλά χρόνια το μάθημα της Ιστορίας στις τάξεις του Γυμνασίου (δεν έχει τύχει ακόμα να διδάξω το τωρινό βιβλίο της Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας της Γ΄ Γυμνασίου) το πρώτο που παρατηρώ, αντιπαρερχόμενη το κατά πόσο ή όχι είναι κακογραμμένα τα βιβλία, είναι ότι στην αρχαία Ιστορία, όντως αυτό που «μένει» στα παιδιά είναι ποια είναι SOS, με τα γενικόλογα περί «λίκνου δημοκρατίας», απαξίωσης της Σπάρτης, και ¨πας μη Έλλην βάρβαρος» (αν κρίνουμε και από το γεγονός ότι έχουν αφαιρεθεί από την ύλη οι λαοί και οι πολιτισμοί της Εγγύς Ανατολής-όπως κι αν διδάσκονταν-, καθώς και η Εποχή του Λίθου), στη δε Μεσαιωνική και Νεότερη Ιστορία της Β΄Γυμνασίου τι να πει κανείς…ο ηγέτης Ιουστινιανός, η υποβάθμιση των Εικονομάχων και η θριαμβολογία της νίκης των εικονολατρών, η πλήρης απουσία αναφοράς στο ρόλο των ανθενωτικών, στους παράγοντες που προηγήθηκαν της θρησκευτικής Μεταρρύθμισης καμία αναφορά (έστω και σε δύο γραμμές, του προηγούμενου βιβλίου) στο γιατί εκδόθηκαν και πωλούνταν τα συγχωροχάρτια;Ήδη, ίσως κούρασα ή, αντίθετα, είμαι ελλιπής, αλλά επέλεξα κάποια από τα στοιχεία που, στο βαθμό, που δεν διδάσκονται κατά τρόπο «ανούσιο», θα μπορούσαν εν δυνάμει να «προσφέρουν γόνιμο έδαφος» για προβληματισμούς και των εκπαιδευτικών και των μαθητών.
        Αλλά όπως συνέχιζα και στο σχόλιό μου προς τη Σοφία, μεγάλο «ζητούμενο» είναι το τι κάνουμε εμείς οι ίδιοι … ας μην αρχίσω τη γκρίνια..αρκεί μια ματιά στην καθημερινότητά μας εντός και εκτός σχολείου …. δικαιολογημένα ή όχι.
        Πριν λίγο διάβασα και κάτι που αποδίδεται στον Νίκο Καζαντζάκη «Ο άνθρωπος χρειάζεται να έχει λίγη τρέλα.Αλλιώς δεν θα τολμήσει να κόψει το σχοινί και να ελευθερωθεί».Νομίζω πως ταιριάζει στα όσα σκέφτομαι.
        Όσο για το αν θα μας υπολήπτονται οι μαθητές μας…αν δείχνουμε στοιχειώδη συνέπεια λόγων και πράξεων … η προσωπική μου εμπειρία λέει «ναι»! 😉

        Μου αρέσει!

  4. Όχι δεν κάνουν το Σώπα μη μιλάς , δεν κάνουν το Όταν και δεν κάνουν και πολλά άλλα γιατί δεν υπάρχουν στα βιβλία για να τα κάνουν και γιατί δεν συμφέρει να τα κάνουν.
    Μπράβο στον καθηγητή που σκέφτηκε να τα πάει στην τάξη , έστω να τα ακούσουν.

    Μια μεγάλη καλημέρα Δημήτρη

    Μου αρέσει!

    • Γεια σου, Σοφία!

      Ευχαριστώ για το σχόλιο, και ζητώ συγγνώμη που απάντησή μου δεν ήρθε άμεσα, αλλά ήμουν μακριά από η/υ για λίγες ημέρες.

      Είμαι βέβαιος ότι δεν κάνουν …Τούρκους ποιητές στα ελληνικά σχολεία, πολύ περισσότερο τον συγκεκριμένο ποιητή! Το «Όταν» του Κατσαρού, περιλαμβάνεται στο τρίτο τεύχος των Κειμένων Νεοελληνικής Λογοτεχνίας για το Λύκειο. Στο Λύκειο, όπως και στο Γυμνάσιο θαρρώ, τα κείμενα διατάσσονται κατά την χρονολογική σειρά, και ομαδοποιούνται σε σχολές και γενιές. Οι διδάσκοντες θεωρούν συχνά ότι πρέπει να κάνουν ορισμένα κείμενα από κάθε ανθολόγιο, εξαντλούμενοι και εξαντλώντας κείμενα και μαθητές με λεπτομερείς αναλύσεις. Ωστόσο, καμιά οδηγία δεν τους απαγορεύει, το αντίθετο μάλλον, να αξιοποιούν διδάσκοντας όλα τα κείμενα από όλα τα τεύχη. Για κακή της τύχη η μεταπολεμική ποίηση και πεζογραφία εντάσσεται στο τρίτο τεύχος, και, ατυχώς, διδάσκεται στην τρίτη Λυκείου, όπου έχει κράτος και εξουσία …το φροντιστήριο. Οι περισσότεροι διδάσκοντες, και οι πλέον φιλότιμοι, αφαιρούν ώρες από το μάθημα της Λογοτεχνίας, για να τις προσθέσουν στις ώρες της Γλώσσας-Έκθεσης. Έχω ακούσει συχνά μαθητές, γονείς και καθηγητές να περηφανεύονται ότι στο σχολείο του δεν διδάσκεται πρακτικά η Λογοτεχνία, αλλά η Έκθεση, που είναι σημαντικό και δύσκολο και (πάνω απ’όλα: «χρήσιμο») μάθημα για τους υποψηφίους στα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Μάλιστα, υπάρχουν και χειρότερα: «Χαλάρωση χρειάζονται τα παιδιά, και όχι μαθήματα σαν την σύγχρονη ελληνικό Λογοτεχνία! Λογοτεχνία!… Καλά, τώρα!…».
      Ούτε και σύγχρονη ελληνική Ιστορία διδάσκεται περισσότερο και για τους ίδιους λόγους. Στα τμήματα της Θεωρητικής Κατεύθυνσης ο καθηγητής της Κατεύθυνσης, όπου διδάσκεται θεματική Ιστορία των εκατό πρώτων ετών της Ελλάδας, ίσως θεωρώντας ότι δεν προδίδει το μάθημά του, παίρνει τις ώρες της Ιστορίας Γενικής Παιδείας, που είναι ελληνική και ευρωπαϊκή και παγκόσμια (με κακογραμμένο εγχειρίδιο, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση), και βάζει περισσότερα διαγωνίσματα. Άλλωστε, σκέφτεται, ότι έτσι βοηθάει διπλά, επειδή στα φροντιστήρια για την θεωρητική κατεύθυνση, η Ιστορία είναι πάρεργο: Αρχαία, Λατινικά και Έκθεση.

      Αστεία μου φαίνονται, όταν τα σκέφτομαι. Αλλά, και εγκληματικά, στο όνομα της ενίσχυσης των παιδιών «δύσκολο αγώνα της εισόδου στο Πανεπιστήμιο». Βέβαια, πολλά και πολύ άσχημα πράγματα έχουν γίνει με τις καλύτερες προθέσεις για το καλό (πάντως πάντοτε) των άλλων.
      Είναι σπουδαίο να σηκώνουν πότε-πότε, παιδιά και δάσκαλοι, το κεφάλι από το λάκκο, όπου βρίσκονται!

      Αν, τελικά, θυμήθηκε να φέρει τα ποιήματα στην τάξη ο καθηγητής, κι αν υπήρξε και πάλι ενδιαφέρον από τους μαθητές, κι αν κατάφερε να τους δείξει γιατί άνθρωποι, λαοί, που υπήρξαν δραστήριοι, ενεργητικοί, οραματιστές, κατέληξαν μετά από ήττα, να σωπαίνουν, αν όλα αυτά ευθυγραμμίστηκαν σε μια ευεργετική συζυγία, τότε όντως ο δάσκαλος αξίζει ένα μπράβο. Αλλά πάλι, κι αν δεν έγινε έτσι… Έτσι είναι οι ζωές κάποιων δασκάλων: σε μόνιμη επιστράτευση να προσπαθούν, παρά την συγκυρία και την έλλειψη μέσων, να κλείσουν κάποια ρωγμή στο ήδη ρηγματωμένο οικοδόμημα της εκπαίδευσης.
      Που πάλι θα το βομβαρδίσουν εφέτος το καλοκαίρι. Κι ύστερα θα το ασπρίσουν πρόχειρα, χωρίς μεράκι, μέχρι να περάσει κι αυτός ο Δεκαπενταύγουστος 😉

      Πολλά τα είπα κι απόψε, που λέει κι ο ποιητής.

      Μου αρέσει!

  5. Ορίστε, με συγκλόνισες πάλι!Σαν να «πρωταγωνιστούμε»…!

    Μου αρέσει!

    • Χαίρε, Κατερίνα!
      Υποθέτω ότι η σκηνή δεν είναι σπάνια. Καμιά φορά προσέχοντας ό,τι μας φαίνεται κοινότοπο και συνηθισμένο, μπορεί να εκπλαγούμε.

      Μου αρέσει!

      • Χαίρε, Δημήτρη!
        Αυτό ακριβώς εννοούσα με την έκφραση «Σαν να «πρωταγωνιστούμε» «!
        Υπάρχουν αρκετές φορές, που καταφέρνοντας να «ξεφύγει» λίγο το μυαλό από το καθημερινό ¨καθηκοντολόγιο», αναρωτιέμαι αν έχω και το ηθικό δικαίωμα να κρίνω κάτι ως κοινότοπο και συνηθισμένο, ενώ, ειδικά με το ρόλο του εκπαιδευτικού (παιδαγωγού, είναι ακόμα πιο σπουδαία έννοια), θα έπρεπε να προβληματιστώ σχετικά με το τι «βρίσκεται πίσω» απ’ τα κοινότοπα και συνηθισμένα λόγια;Φταίει η προσωπικότητα των γονιών ή των εκπαιδευτικών, φταίει το εκπαιδευτικό ή, ευρύτερα το κοινωνικό σύστημα;Φταίει ο τρόπος που μεγαλώσαμε τα παιδιά μας, εμείς που θεωρούσαμε τους εαυτούς μας επαναστάτες στα νιάτα μας (ή και πράγματι «κάναμε την επανάστασή μας»);Φταίνε όλα μαζί;
        Γι’ αυτό ας έχουμε τις «κεραίες» μας «στραμμένες» στα παιδιά…έχουν πολλά να μας πουν και να μας διδάξουν! 😉

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΙΔΕΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ! Educational ideas for teachers!

Ένα blog για εκπαιδευτικούς, εκπαιδευόμενους και όχι μόνο! A blog for teachers!

Αντικλείδι

Θέματα -Πηγές-Σκέψεις-Τεχνικές & εργαλεία για τη διδασκαλία της

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.