Monthly Archives: Ιουλίου 2012

Σωτηρία των Ελλήνων παρά την θέλησή τους

Οι ενδιαφέρουσες εκλογές του 1936

Στις 26 Ιανουαρίου 1936 τα αποτελέσματα των εκλογών έδωσαν τα ακόλουθα αποτελέσματα:

Αποτελέσματα των εκλογών του Ιανουαρίου 1936. Κατανομή των έγκυρων ψηφοδελτίων -- Κατανομή των 300 βουλευτικών εδρών.

Κανένα κόμμα δεν συγκέντρωνε τον απαιτούμενο αριθμό εδρών για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Μάλιστα, σύντομα έγινε φανερό ότι ούτε κυβέρνηση συνεργασίας ήταν εφικτή, με δεδηλωμένη την υποστήριξη της πλειοψηφίας των βουλευτών. Έτσι, κατέστη αναγκαίο να διερευνηθεί η δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης μειοψηφίας από ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα με την ψήφο ανοχής από κάποια μικρότερη κοινοβουλευτική ομάδα. Σε αυτό το πλαίσιο άρχισαν συνομιλίες μεταξύ του Κόμματος των Φιλελευθέρων και των βουλευτών  του Παλλαϊκού Μετώπου.

Στο μεταξύ καμιά από τις αστικές παρατάξεις, που είχαν σχεδόν ίσο αριθμό εδρών (Βενιζελικοί 141, Αντιβενιζελικοί 143), δε διέθετε πλειοψηφία στη Βουλή και αυτό έδινε μεγαλύτερη βαρύτητα στο ρόλο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Παλλαϊκού Μετώπου στη Βουλή και έξω απ’ αυτήν.

Πραγματικά, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του Παλλαϊκού Μετώπου ανέπτυξε σοβαρή δράση εντός και εκτός Κοινοβουλίου, ιδίως για θέματα που αφορούσαν τους εργαζόμενους, τους αγρότες, και τα μεσαία στρώματα. Λίγες μέρες μετά τις εκλογές, στις 19 Φεβρουαρίου 1936 υπογράφτηκε Συμφωνητικό ανάμεσα στο Κόμμα των Φιλελευθέρων και στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του Παλλαϊκού Μετώπου («Σύμφωνο Σοφούλη – Σκλάβαινα»). Η Κοινοβουλευτική Ομάδα του Παλλαϊκού Μετώπου, με βάση το Συμφωνητικό αυτό, αναλάμβανε την υποχρέωση να υποστηρίξει τον υποψήφιο του κόμματος των Φιλελευθέρων στις εκλογές για το αξίωμα του προέδρου της Βουλής, και επιπλέον να δώσει ψήφο ανοχής στην κυβέρνηση, που θα σχηματιζόταν από το κόμμα των Φιλελευθέρων. Το κόμμα των Φιλελευθέρων αναλάμβανε την υποχρέωση να ικανοποιήσει σε καθορισμένες προθεσμίες, τα συγκεκριμένα αιτήματα που περιλαμβάνονταν στο Συμφωνητικό και αφορούσαν την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων και των αγροτών, την κατοχύρωση και τη διεύρυνση των λαϊκών ελευθεριών, την ομαλή δημοκρατική πορεία. Τέλος, αναλάμβανε την υποχρέωση να προβεί στην «κατάργησιν του Νόμου 4229 (περί ιδιωνύμου αδικήματος) και πασών των τροποποιήσεων αυτού, ως και των επιτροπών ασφαλείας. Την παροχήν αμνηστίας εις πάντας τους πολιτικούς καταδίκους, εξορίστους, καταδικασμένους κλπ. Την καθιέρωσιν ως μόνιμου εκλογικού συστήματος της απλής αναλογικής. Την ελάττωσιν εντός διμήνου της τιμής του άρτου κατά δύο τουλάχιστον δραχμάς, την κατάργησιν της προσωποκρατήσεως διά χρέη προς το δημόσιον διά ποσόν μέχρι 3.000 δραχμών. Πενταετές χρεοστάσιον, άνευ όρων, διά χρέη αγροτών προς ιδιώτας και τράπεζας και την εφαρμογή των κοινωνικών ασφαλίσεων».

Το «Σύμφωνο Σοφούλη – Σκλάβαινα» γέννησε ελπίδες για την καλυτέρευση της θέσης της πλειονότητας των ελλήνων πολιτών, και δημιούργησε καλύτερες προϋποθέσεις για τον αγώνα των δημοκρατικών πολιτών.

Στις 13 Απριλίου 1936 πέθανε από ανακοπή ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Δεμερτζής, ο οποίος, σε συνεννόηση με τον βασιλιά, είχε αναλάβει να παρουσιάσει στη Βουλή κυβέρνηση και να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης. Με μια γρήγορη κίνηση ο Γεώργιος Β΄ ανέθεσε στον Ιωάννη Μεταξά ό,τι είχε προηγουμένως συμφωνήσει με τον Δεμερτζή: τον σχηματισμό κυβέρνησης και την διεκδίκηση ψήφου εμπιστοσύνης χωρίς καμία αναφορά στην αρχή της δεδηλωμένης, που ίσχυε από το 1875. Παρά τις καταγγελίες των βουλευτών του Παλλαϊκού Μετώπου ότι η πράξη του βασιλιά ισοδυναμούσε με κοινοβουλευτικό πραξικόπημα και τις εκκλήσεις τους για ανατροπή της πραξικοπηματικής ενέργειας, 241 συνάδελφοί τους του Λαϊκού Κόμματος και του Κόμματος Φιλελευθέρων (και όχι μόνον) έδωσαν μαζικά ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση που παρουσίασε ο Ιωάννης Μεταξάς, αρχηγός του Κόμματος των Ελευθεροφρόνων, που είχε λάβει μόλις 3,94% και 7 έδρες στις εκλογές του Ιανουαρίου 1936. Πανηγυρικώς διέκοψε τις εργασίες της η Βουλή για τις 30 Σπετεμβρίου. Λόγω θέρους. Αλλά δεν συγκλήθηκε ποτέ.

Ο Ιωάννης Μεταξάς εμπρός από την Παλαιά Βουλή

Ο Ιωάννης Μεταξάς εμπρός από την Παλαιά Βουλή. «Σκαπανείς», ο Κ. Κοτζιάς και ο π. υπουργός Τουρκοβασίλης αποδίδουν τον φασιστικό χαιρετισμό. (φωτ.:Wikipedia).

Ο Μεταξάς επικαλούμενος απειλή κομμουνιστικής επανάστασης διέταξε πυρ κατά των καπνεργατών απεργών της Θεσσαλονίκης στις 9 Μαΐου του 1936. Στις 4 Αυγούστου του ίδιου έτους κατήργησε το Κοινοβούλιο και το Σύνταγμα, και διακήρυξε ότι στο εξής θα ίσχυε το «καθεστώς της 4ης Αυγούστου»– μια μορφή αυταρχικής διακυβέρνησης με κάθε άλλο παρά ευφάνταστο όνομα, πάντως.

Το εκλογικό αποτέλεσμα είχε πλέον αντιμετωπιστεί δραστικά από όσους πρέσβευαν «την σωτηρία της πατρίδος και του λαού» παρά και ενάντια στην εκπεφρασμένη θέληση του ελληνικού λαού…

Μπορεί να χρειαστεί και σε κάποιον άλλον

Τακτοποιώ τα χαρτιά μου του περασμένου έτους, και βρίσκω ένα μονόφυλλο για την Δημοκρατία στην αρχαία Αθήνα.

Σκέφτομαι: «Δεν είναι κι άσχημο, αλλά τι κοινότοπο θέμα!».

Θυμάμαι ότι το συνέταξα κάπως αγανακτισμένος: «Τόσα χρόνια μαθαίνουν Αρχαία Ελληνικά και Αρχαία Ιστορία τα παιδιά, πώς γίνεται να έχουν τέτοιον πολτό στον νου τους για την Δημοκρατία στην αρχαία Αθήνα; Αλλά, μήπως κι οι μεγάλοι δεν λέμε πρόχειρες ανοησίες για την αρχαία Δημοκρατία; Εδώ δεν μπορούμε να κάνουμε την διάκριση μεταξύ Πολιτείας και Δημοκρατίας οι μεγάλοι, όταν έρθει η κουβέντα σε τέτοια θέματα!».

Κάθισα στον υπολογιστή και το έγραψα. «Δυστυχώς, δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο…»…

Ας μη το πετάξω, λοιπόν, αυτό το χαρτί, προτού το ανεβάσω στο διαδίκτυο. Μπορεί να χρειαστεί και σε κάποιον άλλον.

Fred Boissoinas: Ακρόπολη (1903)

Fred Boissoinas: Ακρόπολη (1903)
(διά του Roadartist…in Athens…)

22 Ιουλίου 1943: Όχι!

Ακόμη και στην Κατοχή βρήκαμε τρόπο οι Έλληνες να υπερασπιστούμε (με κινδύνους, με τίμημα αλλά και με επιτυχία) τις επιβουλές κατά της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας. Για να δούμε στο άμεσο (αμεσότατο, θα έλεγα) μέλλον…

Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα COMMENTATORS WITHOUT FRONTIERS Comentadores SIN FRONTERAS

Του Γ. Πετρόπουλου. Πηγή: http://erodotos.wordpress.com/2011/01/11/eam-boulgaria/

 

Η προκήρυξη του ΕΑΜ

Στις 7 Ιούλη του 1943 μια προκήρυξη του ΕΑΜ πληροφορούσε τον ελληνικό λαό ότι ένας θανάσιμος κίνδυνος απειλούσε την ελληνική Μακεδονία και τη Θράκη. «Η Μακεδονία ολόκληρη – έλεγε η προκήρυξη1 – παραδόθηκε στη βουλγαρική θηριωδία. Η απειλή, που το ΕΑΜ είχε υποδείξει από καιρό και είχε καλέσει τον ελληνικό λαό ν’ αγωνιστή για την αποτροπή της, αποτελεί σήμερα πραγματικότητα. Μια βουλγαρική στρατιά αναπτύσσεται ανατολικά του Αξιού. Εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες – το τρίτο του ελληνικού πληθυσμού – χωρικοί και αστοί σ’ αυτή τη γωνιά της ελληνικής γης, ποτισμένη με αίμα, απειλούνται με εξόντωση. Οι βουλγαρικές συμμορίες θα επιπέσουν τώρα κατά των ανυπεράσπιστων πληθυσμών. Οι διωγμοί, οι δηλώσεις, οι ομαδικές σφαγές, θα επεκταθούν σε ολόκληρη τη Μακεδονία. Η εθνική τραγωδία αποκορυφώνεται. Τρέμοντας την ανάπτυξη του ανταρτικού κινήματος, το χιτλεροφασιστικό κτήνος, μη διαθέτοντας δυνάμεις αρκετές για να το αντιμετωπίσει, εξαπολύει…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.990 επιπλέον λέξεις

Τα «χαμένα» αρνητικά του Ισπανικού εμφυλίου

//ΠαραλληλοΓράφος//

Το 1936 μεταβαίνει στην εμπόλεμη Ισπανία, ένας απο τους πρωτοπόρους πολεμικούς ανταποκριτές, Ο Robert Capa, μαζί με την σύντροφό του Gerda Taro και τον συνεργάτη του  David Seymour.

Τάσσονται συνειδητά υπέρ των δημοκρατικών, διανύουν την χώρα φωτογραφίζοντας την φρίκη ενός καταστροφικού εμφυλίου στα πρόσωπα των πολιτοφυλακων, των αμάχων και στο τέλος των προσφύγων….

Φωτογραφίζουν τον Χεμινγουέι και τον Λόρκα, την «Πασιονάρια» αλλα και τον διάσημο «Στρατιώτη που πέφτει» , ίσως η πιο αναγνωρίσιμηφωτογραφία που θα αποτελέσει πεδίο διαμάχης αναμεσα σε φωτογράφους για την  αυθεντικότητα της. Η φωτογραφία δείχνει πολιτοφύλακα των δημοκρατικών- κατα πάσα πιθανότητα του POUM-  να πέφτει προς τα πίσω, τη στιγμή που δέχεται σφαίρα, σε λόφο κοντά στην Κόρδοβα το 1936. Οταν η φωτογραφία δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο γαλλικό περιοδικό «Vu», προκάλεσε αίσθηση. Αν και ο βιογράφος του Κάπα, Ρίτσαρντ Ουέλαν, κατέθεσε πειστικά στοιχεία, που αποδεικνύουν την αυθεντικότητα της σκηνής, οι υπόνοιες παραμένουν.

Robert Capa, Falling Republican…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 231 επιπλέον λέξεις

Αλλαγή εκ των έσω; τίνι τρόπω;

Η προσπάθεια του Günter Wallraf και ένα φαινομενικά άσχετο μελοποιημένο ποίημα του Leonard Cohen.

Στο βιβλίο γίνεται εκτενής αναφορά σε όσα είδε, έζησε και έμαθε στην Ελλάδα του 1974 ο Βάλραφ, μόλις μερικούς μήνες πριν από το πραξικόπημα και την εισβολή στην Κύπρο, κατά την λεγόμενη Μεταπολίτευση.

Τον Μάιο του 1974 ο Günter Wallraf ταξίδεψε στην Ελλάδα ως μέλος επιτροπής συμπαράστασης στους πολιτικούς πρόσφυγες.

Ακόμη και τότε, η Ελλάδα, με τους ιστορικούς τόπους της καθώς και με την μακραίωνη ιστορία της, τα όμορφα τοπία και όλα τα νησιά της, ήταν ένας από τους πιο αγαπητούς τουριστικούς προορισμούς. Αλλά πίσω από την πρόσοψη της ελληνικής φιλοξενίας υπήρχε ένα στρατιωτικό καθεστώς που καταπίεζε τον ελληνικό λαό με δικτατορικές μεθόδους. Οποιαδήποτε αντίσταση αυτόματα τιμωρούνταν με φυλάκιση.

Αυτός ο φασισμός στο μέσον της Ευρώπης οδήγησε τον Γκίντερ Βάλραφ να συλλάβει το θεαματικότερο ως σήμερα εγχείρημά του. Στις 10 Μαΐου του 1974 αλυσοδέθηκε σε έναν φανοστάτη στην πλατεία Συντάγματος και μοίραζε φυλλάδια κατά της παραβίασης των δικαιωμάτων του ανθρώπου από το ελληνικό στρατιωτικό καθεστώς και την πρακτική του των τυχαίων συλλήψεων καθώς και του βασανισμού των πολιτικών αντιπάλων του.

Φυσικά κάτι τέτοιο είχε οδυνηρότατες συνέπειες. Ένστολοι έκοψαν τις αλυσίδες του και τον συνέλαβαν μπροστά στα μάτια των περαστικών. Κατόπιν, τον έκαναν να αισθανθεί τι ήταν αυτοί τους οποίους κατήγγελλε.

Τον συνέλαβαν στις 3 μμ. και τον βασάνισαν στο αστυνομικό τμήμα και σε δύο άλλα μέρη ως τις 3 πμ. Τον χτύπησαν στο κεφάλι και έσπασαν ένα δάκτυλο του ποδιού του με σιδερένιο λοστό. Οι ένστολοι άνδρες τον χτύπησαν στο συκώτι και στην σπλήνα. Αυτή η απίστευτη, απίθανα επώδυνη αγριότητα υπήρξε σοκ για τον Βάλραφ, που φοβήθηκε για τη ζωή του. Χρόνια μετά υπέφερε ακόμη από τα αποτελέσματα αυτής της μεταχείρισης.

Στις 26 Μαΐου 1974, ο Βάλραφ καταδικάστηκε σε 14 μηνες φυλάκισης από το ειδικό στρατοδικείο στην Αθήνα. Θα εξέτιε την φυλάκισή του στον Κορυδαλλό.

Οι αντιδράσεις στην εκστρατεία του Βάλραφ στην Ελλάδα και στην Γερμανία υπήρξαν πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Στην Ελλάδα, η πράξη αλληλεγγύης προς τους πολιτικούς κρατούμενους εξελήφθη ως σημάδι ελπίδας. Σε συνέντευξη προς τον διεθνή τύπο, ο Κανελλόπουλος, ο τελευταίος νόμιμα εκλεγμένος πρωθυπουργός, αποκάλεσε την πράξη αλληλεγγύης του Βάλραφ «φως στον μαύρο ουρανό της δικτατορίας».

Στην αστική Γερμανία, από την άλλη πλευρά, άρχισε κριτική κατά του Βάλραφ. Του απέδιδαν ότι το μόνο που επιχείρησε να κάνει ήταν να αποκτήσει δημοσιότητα —μεταθέτοντας έτσι την όλη συζήτηση από το τι γινόταν στην Ελλάδα των συνταγματαρχών στην ηθική υπόσταση του συμπατριώτη τους. Παραταύτα, η ευαισθητοποίηση των γερμανών πολιτών για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα αυξανόταν σταθερά.

Ο Βάλραφ την ημέρα της αποφυλάκισής του από τον Κορυδαλλό.

Ύστερα από 77 ημέρες στην φυλακή και το τέλος της στρατιωτικής χούντας, ο Βάλραφ αφέθηκε ελεύθερος. Έξω από το τείχος της φυλακής τον περίμενε ένα ενθουσιώδες πλήθος. Είχαν έρθει χιλιάδες Έλληνες και συμπαθούντες από άλλες χώρες. Άντρες τον σήκωσαν στους ώμους και τον περιέφεραν στο συγκεντρωμένο πλήθος. Μόλις που είχε προλάβει να τον αγκαλιάσει λίγο πριν η γυναίκα του, ανακουφισμένη από την ανησυχία τόσων μηνών!

Επιστρέφοντας στην Γερμανία ο Βάλραφ έδωσε δεκάδες συνεντεύξεις, όπου είχε την ευκαιρία να απαντήσει στην κριτική που είχε δεχτεί στην ίδια την χώρα του και στην υπόλοιπη Δύση: «Τουλάχιστον δεν περίμεναν να αποφυλακιστώ;». Και στην κατηγορία ότι δεν έδωσε την παράστασή του σε κάποια δικτατορία του Ανατολικού Μπλοκ απαντούσε: «Δεν θα υπήρχε κανένας κίνδυνος. Θα είχα την υποστήριξη του Δυτικού τύπου. Επιπλέον, γρήγορα σε απελαύνουν από τέτοιες χώρες. Δεν έχω την ικανότητα να πηδάω από βαγόνια σε κίνηση, και εκτός από αυτό θέλησα να κάνω κάτι για την ηθική διάσταση της πολιτικής».

Πάντως, αυτό που προκύπτει χρόνια μετά από τα γεγονότα είναι ότι ο Βάλραφ δεν ενέπλεξε κανέναν στην πράξη διαμαρτυρίας του, προφυλάσσοντας έτσι οποιονδήποτε άλλον από τις δυσάρεστες συνέπειες που μόνον εκείνος υπέστη. Στην περίπτωσή του μάλιστα είναι ολοφάνερο τι θα πει να αγωνίζεσαι κατά του συστήματος εκ των ένδον.

Ποιοι φέρουν την ευθύνη για την Ιστορία;

Πότε παραδόθηκαν οι Γερμανοί τον Μάιο του 1945;

Berlin Surrender 1945

O Εντ Κένεντι (Ed Kennedy) υπήρξε ένας από τους 17 ανταποκριτές που έγιναν μάρτυρες της επίσημηε παράδοσης των γερμανικών στρατευμάτων στους Συμμάχους, στις 02:41 της 7ης Μαΐου 1945.

Οι αμερικανοί σρατιωτικοί ηγέτες ζήτησαν επί όρκω την σιωπή της ομάδας των ανταποκριτών ως τις 15:00 της 8ης Μαΐου – δηλαδή 36 ώρες αργότερα.

Αλλά, όταν ο Εντ Κένεντι άκουσε το γερμανικό ραδιόφωνο να ανακοινώνει την παράδοση στις 14:41 της 7ης, προχώρησε στην μετάδοση της είδησης μία ώρα αργότερα – μία ημέρα πριν από τους άλλους ανταποκριτές.

Ιστορία: ορισμοί, χρήσεις, σχολές, πρόσωπα και …σχολική Ιστορία

Εκπομπή Ανιχνεύσεις στην ΕΤ3 (http://www.anixneuseis.gr)

ΙΔΕΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ! Educational ideas for teachers!

Ένα blog για εκπαιδευτικούς, εκπαιδευόμενους και όχι μόνο! A blog for teachers!

Αντικλείδι

Θέματα -Πηγές-Σκέψεις-Τεχνικές & εργαλεία για τη διδασκαλία της

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

Αρέσει σε %d bloggers: