«Το Παρίσι σας τελείωσε με τον Πεταίν…»

«Το Παρίσι σας τελείωσε με τον Πεταίν και τον Λαβάλ…»
Βίλχελμ Ράιχ: Άκου ανθρωπάκο!

Είσοδος των γερμανικών δυνάμεων κατοχής στο Παρίσι, στις 14 Ιουνίου του 1940.

Πηγή: tsantiri.gr μέσω Δημήτρης στο Pinterest

Ένας Γάλλος ξεσπάει σε λυγμούς, καθώς παρακολουθεί την είσοδο των Γερμανικών Δυνάμεων Κατοχής στο Παρίσι. Ήταν 14 Ιουνίου 1940.
Στις 22 Ιουνίου, ο στρατάρχης Πεταίν υπέγραψε ανακωχή με την Γερμανία του Χίτλερ. Η ανακωχή τέθηκε σε ισχύ 3 ημέρες αργότερα, στις 25 Ιουνίου.
Η επίθεση των Δυνάμεων του Άξονα κατά της Γαλλίας είχε αρχίσει στις 10 Μαΐου 1940, και για την Γερμανία σήμανε μια περίλαμπρη νίκη.

Posted on Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2012, in πρωτογενείς, πηγές, φωτογραφία, Ιστορία and tagged , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. 10 Σχόλια.

  1. Για τον Πεταίν, εντάξει, κάτι ήξερα. Για τον Λαβάλ τίποτα, και γι’ αυτό έψαξα στην εγκυκλοπαίδεια του λαού: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B9%CE%AD%CF%81_%CE%9B%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CE%BB. Ανατριχιαστικές παραλληλίες… Εξοργιστική φιγούρα!
    Ιδιατέρως εντυπωσιάστηκα από τις βαθιές ρίχες του φασισμού στη Γαλλία. Αντιγράφω και επικολλώ: «Πιστεύοντας ότι η Γκεστάπο, παρά το ότι ο Λαβάλ έχει επιτρέψει τη δράση της σε ολόκληρη τη Γαλλία, είναι αναποτελεσματική ως προς την εύρεση και συντριβή των Μακί (Maquis), τον Ιανουάριο ιδρύει την «Milice», μετεξέλιξη της «Service d’ Ordre Legionnaire», παραστρατιωτικής οργάνωσης που είχε ιδρύσει το 1941 ο ακροδεξιός Ζοζέφ Νταρνάν (Joseph Darnand). Με την υποστήριξή του Λαβάλ, η Milice φθάνει να έχει στις τάξεις της 35.000 άτομα και δράση ανάλογη με αυτήν της Γκεστάπο.»
    Το τέλος του, επίσης, δεν είναι παίξε-γέλασε, μοιάζει με νέμεση σε αρχαία τραγωδία: «Με την κατάρρευση της Γερμανίας, ο Λαβάλ κατορθώνει να φθάσει στην Ισπανία, όπου, όμως, το καθεστώς Φράνκο τον συλλαμβάνει και τον εκδίδει στη Γαλλία του Στρατηγού Ντε Γκωλ (Charles De Gaulle) στις 30 Ιουλίου του 1945. Εκεί δικάζεται με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Το δικαστήριο τον κρίνει ένοχο και τον καταδικάζει σε θάνατο (9 Οκτωβρίου 1945), παρά τη σθεναρή υπεράσπιση που ο ίδιος παρέσχε στον εαυτό του. Ο Λαβάλ αποπειράται, όπως η ηγεσία που επί σειρά ετών υποστήριζε, να αυτοκτονήσει με μια κάψουλα υδροκυανίου. Δυστυχώς γι’ αυτόν, το υδροκυάνιο έχει χάσει, από την πολυκαιρία, την ισχύ του κι έτσι παθαίνει μόνο σοβαρή – αλλά όχι θανατηφόρο – δηλητηρίαση. Η κατάστασή του δεν τον διασώζει: Η ποινή εκτελείται, με τον Λαβάλ ημιαναίσθητο και εμέσσοντα, με τυφεκισμό από απόσπασμα στο προαύλιο των φυλακών Φρεν (Fresnes) στις 15 Οκτωβρίου 1945.»
    Εύχομαι και στους δικούς μας Λαβάλ το ίδιο τέλος!

    ΥΓ. Ανυπομονώ να τελειώσω τη δουλειά, για να δω τι άλλα μπορεί να μάθει κανείς από αυτή την απίθανα διαφορετική Γαλλία του Πεταίν, του Λαβάλ και του Ντε Γκωλ. Πραγματικά, νομίζω ότι σε καμιά χώρα η σχολική Ιστορία δεν απηχεί την πραγματική Ιστορία, παρά μόνον την προπαγανδιστική απλούστευση ενός κάποιου εθνικού (;) μύθου, όπως τον επιθυμεί η ηγετική κοινωνική ομάδα. Για τη Γαλλία, π.χ. το μυαλό των μαθητών είναι φουσκωμένο με Κλόβιδες, Λουδοβίκους, Γαλλική επανάσταση και την καημένη την αυτοκρατορία που χάσαμε επειδή φερθήκαμε υπεροπτικά στους αποικιακούς λαούς…

    Μου αρέσει!

    • Αίαντα, σε βλέπω να κολλάς το μικρόβιο της Ιστορίας, αλλά από όσο σε ξέρω αυτό δεν με εκπλήσσει — απλώς συγκυριακά σε κέρδισαν οι εφαρμοσμένες επιστήμες 😉
      Ωραίο το κείμενο για τον Λαβάλ, μου μπήκε η ιδέα να ψάξω τι γράφεται στην γαλλόφωνη wikipedia: διαφορά στις αμβλύνσεις και στις οξύνσεις των κρίσεων για το πρόσπωπό θα ελέγχει αυτό που γράφεις για την σχολική Ιστορία. Από όσο ξέρω τα αναλυτικά προγράμματα της Ιστορίας στην Γαλλία και τα εγχειρίδια των διαφόρων εκδοτών που βγαίνουν με προδιαγραφές των κρατικών εκπαιδευτικών αρχών της χώρας. Πάντα με έβαζε σε σκέψεις ότι ο πρώτοςε μαρκοπρόθεσμος στόχος της σχολικής Ιστορίας είναι η τόνωση του εθνικού αισθήματος και της δημοκρατικής ταυτότητας των πολιτών–με αυτή την σειρά. Στην Ελλάδα αυτό κάνουμε, αν και είναι πιο αμβλυμένη η διατύπωση.
      Μεγάλο, μέγιστο το θέμα που έθεσες στο τέλος του κειμένου σου. Να το εντάξουμε στην (πλούσια) ατζέντα των καλοκαιρινών διακοπών, όταν έρθετε στην Ελλάδα;

      Μου αρέσει!

    • Τώρα που ξαναδιαβάζω τη φράση σου » Για τη Γαλλία, π.χ. το μυαλό των μαθητών είναι φουσκωμένο με Κλόβιδες, Λουδοβίκους, Γαλλική επανάσταση και την καημένη την αυτοκρατορία που χάσαμε επειδή φερθήκαμε υπεροπτικά στους αποικιακούς λαούς…», νομίζω ότι πρέπει να ποιήσω το φιλότιμο ανάγκη και να γράψω κάποια στιγμή κάτι για τα ιδεολογήματα που καλλιεργούνται από την ελληνική σχολική Ιστορία.
      Και ειλικρινά θαυμάζω την ευθυβολία της παρατήρησής σου!

      Μου αρέσει!

  2. Αγαπητέ Δήμο, νομίζω ότι στη φψτογραφία του 1940 υπάρχουν τα παράλληλα για τις αντιδράσεις μικρής μερίδας Ελλήνων μετά από τα εκλογικά αποτελέσματα της 16ης Ιουνίου 2012.
    Για το ποιοι είναι οι Έλληνες Πεταίν και Λαβάλ έχω μια ιδέα μεν, αλλά θα περιμένω την απάντηση του Δημήτρη. Φίλε, τι έγινε; Μας έδωσες τη φωτογραφία και μας εγκατέλειψες;
    Ψυχανεμίζομαι ότι όπως ο φωτογράφος, έτσι κι εκείνος εστιάζει στις αντιδράσεις των Ελλήνων οου δεν έχουν ενταχθεί στους Μακί (http://en.wikipedia.org/wiki/Maquis_%28World_War_II%29), αλλά ζουν στην κατεχόμενη ζώνη.

    Μου αρέσει!

    • Αίαντα, το ευέλικτο ωράριο εργασίας με τσακίζει αυτή την περίοδο μεν, αλλά όχι δεν δημοσίευσσα τη φωτογραφία για να …»την κάνω αλά γαλλικά» 😉
      Έχεις δίκιο σε αρκετά: (α) κακώς δεν έδωσα και έναν σύνδεσμο για τον απίστευτο κ. Λαβάλ, βλέπω όμως ότι το έκανες εσύ παρακάτω, και σ’ευχαριστώ πολύ που δεν έμεινες μόνον στον εντοπισμό της παράλειψής μου’ (β) πράγματι, βλέποντας την φωτογραφία, κι εγώ, όπως κι ο φωτογράφος έβαλα στο κέντρο της προσοχής μου τους Γάλλους του 1940, και εμάς τους Έλληνες.
      Βέβαια, δεν σκεφτόμουν τους πανηγυρισμούς των ελλήνων ψηφοφόρων που πανηγύρισαν μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος των εκλογών της 16ης Ιουνίου. Εξάλλου, δεν είχαμε τα συνηθισμένα ημιφορτηγά με τους παραληρούντες οπαδούς που κραδαίνουν πλαστικές σημαίες του κόμματός τους που πλειοψήφισε, καπνογόνα, κλάξον κλπ. Εϊναι βλέπεις και η τιμή των καυσίμων απαγορευτική για τους περικομμένους μισθούς όλων….
      Σκεφτόμουν περισσότερο πόσοι να ήταν άραγε αυτοί εξ ημών που ξέσπασαν σε λυγμούς ακούγοντας το διάγγλεμα Γ. Παπανδρέου από το Καστελλόριζο. Ύστερα είχα μερικές από τις σκέψεις που διατύπωσα παραπάνω, απαντώντας στον Δήμο.

      Είστε όλοι καλά εκεί στην ξένη; Καιρό έχουμε να μιλήσουμε 🙂

      Μου αρέσει!

    • Αίαντα, ευχαριστώ για την απάντηση. Πράγματι είναι ένα ερώτημα ποιοι είναι οι Έλληνες ισοδύναμοι των Πεταίν και Λαβάλ. αλλά πείθομαι και από εσένα και από τον νοικοκύρη του ιστολογίου ότι το κεντρικό ερώτημα είναι ποιοι είναι οι Έλληνες πολίτες οι ισοδύναμοι των τότε Γάλλων πολιτών. Κι έχεις δίκιο: δεν μοιάζουν να είναι έτοιμοι για την ΝΑ Γαλλία, εκτός ίσως από την συννεφιασμένη κυρία πίσω και δεξιά από τον Γάλλο που έχει ξεσπάσει σε λυγμούς.

      Μου αρέσει!

  3. Ποιοι να είναι οι Νεοέλληνες Πεταίν και Λαβάλ;

    Μου αρέσει!

    • Ωραία ερώτηση, διευκρινιστική ακούγεται 🙂

      Βέβαια, η απάντηση θα χρειαζόταν ένα, μικρό ίσως, πάντως βιβλίο, καθώς θα ήταν πολλοί οι υποψήφιοι, αφενός’ αφετέρου, θα έπρεπε είτε να υιοθετήσουμε την αγγλοσαξωνική πρόταση της πολυπρισματικότητας (http://bit.ly/Mw7aWm) είτε, δυσκολότερο, να απαντήσουμε ένα άλλο ερώτημα: ποιο είναι το όραμα για την ελληνική πολιτεία, αν οι πολιτικοί των τελευταίων 200 χρόνων έχουν διατυπώσει ένα τέτοιο ερώτημα… Τέλος, κατά την επεξεργασία των όποιων πολιτικών οραμάτων, δεν θα έπρεπε να αντιπαραβάλουμε με τα οράματα των πολιτών, με όλες τις διαφοροποιήσεις τους; Επειδή, λοιπόν, η απάντηση θα χρειαζόταν αρκετά μεγάλο έργο, που εγώ δεν θα μπορούσα να καταβάλω ως εργαζόμενος με ευέλικτους όρους εργασίας, κατά το πλέον πρόσφατο όραμα των πολιτικών που αναδεικνύουμε σε ηγέτες μας εσχάτως, ας αποπειραθώ μια συντομότερη οδό.
      Κόβοντας δρόμο και διατηρώντας την αναλογία σύγχρονης Ελλάδας και Γαλλίας του 1940, θα ρωτούσα: ποια θέση κατείχε στο όραμα για το μέλλον της πολιτείας στις δύο χώρες το όραμα της εθνικής ανεξαρτησίας, ως όρου για την επίτευξη της ευτυχίας των πολιτών; Να θυμηθώ να μη αφήσω εκτός συλλογισμού τους ηγέτες της Γαλλίας τότε / της Ελλάδας σήμερα και του λαού της Γαλλίας τότε / της Ελλάδας σήμερα.
      Αυτή η τελευταία σκέψη κυριάρχησε στον νου μου, όταν συνάντησα την φωτογραφία στο διαδίκτυο: οι εικονιζόμενοι τότε Γάλλοι ποια αισθήματα έχουν; ποιο είναι το φάσμα των αισθημάτων τους; πώς θα καταλαβαίναμε την πηγή των αισθημάτων γνωρίζοντας ποια εικόνα αντικρίζουν, ποιους ήχους ακούν; τι μπορώ να μάθω για τις αποχρώσεις των πεποιθήσεών τους ως προς την επικείμενη κατοχή της χώρας τους;
      Θέτοντας τέτοια ερωτήματα ίσως πρέπει να διατυπώσουμε ρητά μια σκέψη που μοιάζει κοινή παραδοχή: Λαβάλ και Πεταίν υπήρξαν, επειδή υπήρξαν οι συγκεκριμένοι Γάλλοι στην στυγκεκριμένη εποχή.
      Φανερό, βέβαια, ότι όλα αυτά τα ερωτήματα τα θέτω, επειδή τα ίδια έχω και για εμάς τους σημερινούς Έλληνες…

      Αυτά μπορώ να γράψω αντί άλλης ευθύτερης απάντησης. Γιατί, και οι ευθείες απαντήσεις, έχουν μεν την αξία τους, αλλά όσο περνάει ο καιρός, μου φαίνεται όλο και περισσότερο ότι τα ερωτήματα που οδηγούν στις ευθείες απαντήσεις έχουν ακόμη μεγαλύτερη αξία.

      Ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου έδωσες, Δήμο, να θέσω όσα ερωτήματα μου γέννησε η φωτογραφία του Ιουνίου του 1940.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΙΔΕΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ! Educational ideas for teachers!

Ένα blog για εκπαιδευτικούς, εκπαιδευόμενους και όχι μόνο! A blog for teachers!

Αντικλείδι

Θέματα -Πηγές-Σκέψεις-Τεχνικές & εργαλεία για τη διδασκαλία της

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.