Monthly Archives: Νοέμβριος 2011

Μια ασυνήθιστη επιγραφή

Μια σπουδαία αραβική επιγραφή της εποχής των Σταυροφοριών αποκρυπτογραφήθηκε από επιστήμονες, που βρήκαν ότι η μαρμάρινη πλάκα φέρει το όνομα του Φρειδερίκου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους, ενός γραφικού χριστιανού ηγεμόνα, γνωστού για την ανεκτικότητά του απέναντι στον μουσουλμανικό κόσμο.

Στην 800 ετών επιγραφή χρησιμοποιήθηκε ένα ασυνήθιστο αραβικό αλφάβητο, γεγονός που δυσκόλεψε την ανάγνωση και την μετάφραση. Ευγενική παραχώρηση φωτογραφίας από τις ισραηλινές αρχές αρχαιοτήτων στο LiveScience.com.

Στην επιγραφή αναφέρεται: «1229 από της ενσαρκώσεως του Κυρίου μας και Μεσσία Ιησού».

Η 800 ετών επιγραφή ήταν προ πολλού εντοιχισμένη σε κτήριο του Τελ Αβίβ, εντούτοις οι ερευνητές πιστεύουν ότι αυτή βρισκόταν αρχικά ενσωματωμένη στο τείχος της Γιάφας. Ως σήμερα, στην Μέση Ανατολή, δεν έχει βρεθεί καμιά άλλη επιγραφή σταυροφόρων στα αραβικά.

«Ήταν ένας χριστιανός βασιλιάς που ήρθε από την Σικελία, ο αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και έγραψε την επιγραφή στα αραβικά», παρατηρεί ο Μοσέ Σαρόν, του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ, προσθέτοντας ότι μια σύγχρονη αναλογία θα ήταν να επισκέπτεται ο πρόεδρος των ΗΠΑ μια περιοχή και να αφήνει μια επιγραφή στην γλώσσα εκείνης της περιοχής.

Δύσκολη μετάφραση

Μέχρι σήμερα, άλλοι που εξέτασαν την επιγραφή πρότειναν ότι προέρχεται από επιτάφια στήλη του 19ου αι., και, σύμφωνα με τον Σαρόν, δεν αντιλήφθηκαν ότι στην τελευταία γραμμή αναφερόταν χρονολογία του χριστιανικού ημερολογίου.

«Δεν είναι τόσο εύκολο να διαβαστεί μια αραβική επιγραφή, και ιδιαιτέρως η συγκεκριμένη, στην οποία είχε χρησιμοποιηθεί μια ασυνήθιστη γραφή, είναι λίθινη και είναι 800 ετών», παρατηρεί ο Σαρόν για τις δυσκολίες μετάφρασης του λαξευμένου κειμένου.

Βεβαίως, δεν χάραξε την επιγραφή ο ίδιος ο Φρειδερίκος Β’, για τον οποίον γνωρίζουμε ότι ήταν πολύ εξοικειωμένος με την αραβική, «χαράχτηκε από καλλιτέχνη που αποφάσισε να δημιουργήσει μια ειδική σειρά χαρακτήρων γι’αυτήν την βασιλική επιγραφή, και μας πήρε πολύν καιρό μέχρι να το αντιληφθούμε αυτό, ότι δηλαδή στην πραγματικότητα βρισκόμασταν εμπρός σε μια χριστιανική επιγραφή», εξήγησε ο Σαρόν σε τηλεφωνική συνέντευξη.

Ο Σαρόν και ο Άμι Σράγκερ, συνάδελφός του στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, ετοιμάζονται να υποβάλουν στο επιστημονικό περιοδικό Crusades ένα χειρόγραφο, όπου θα περιγράφουν την εργασία τους.

«Ο αυτοκράτορας δίνει το όνομά του, και παραθέτει τις χώρες που κυβερνά, κάτι ασυνήθιστο σε επιγραφές, μολονότι σύνηθες σε φιλολογικές πηγές», ανέφερε ο Σαρόν.

Ειρηνικός σταυροφόρος

Ο Φρειδερίκος Β' (δεξιά) συναναντάται με τον αγιουβίδη σουλτάνο της Αιγύπτου Αλ-Κιαμίλ (αριστερά)

Οι Σταυροφορίες ήταν θρησκευτικοί πόλεμοι, στόχος των οποίων ήταν η αποκατάσταση του ελέγχου της Ιερουσαλήμ και των γύρω περιοχών από τους Χριστιανούς, με την Πρώτη Σταυροφορία να αρχίζει το 1095 και την 7η και 8η Σταυροφορία να λήγουν το 1291.

Ο Φρειδερίκος Β΄ ηγήθηκε της 6ης Σταυροφορίας, και φαίνεται ότι επέτυχε τους στόχους του χωρίς πόλεμο.

«Βασικά, ο αυτοκράτορας έφθασε στην περιοχή ως σταυροφόρος το 1228 με στόχο να κατακτήσει τους Αγίους Τόπους», είπε ο Σαρόν στο LiveScience.com, «αλλά, αντί να πολεμήσει, συζήτησε το πράγμα, και στο τέλος της ιστορίας ο σουλτάνος της Αιγύπτου παραχώρησε στον αυτοκράτορα όλες αυτές τις περιοχές και την πόλη της Ιερουσαλήμ, γεγονός εξαιρετικά ασυνήθιστο».

Προτού υπογράψει την συμφωνία, ο αυτοκράτορας οχύρωσε την πόλη της Γιάφας, και, όπως προκύπτει τώρα, άφησε εντός των τειχών της δύο επιγραφές, μία στα λατινικά και μία στα αραβικά. Το μικρό θραύσμα της λατινικής επιγραφής που σώθηκε είχε ήδη αποδοθεί στον Φρειδερίκο Β΄, εξήγησε ο Σαρόν.

Στην αραβική επιγραφή, ο Φρειδερίκος Β΄ αναφέρεται στον εαυτό του με τον τίτλο βασιλεύς της Ιερουσαλήμ, υποδηλώνοντας έτσι ότι, παρά το γεγονός ότι ο Πάπας Γρηγόριος Θ΄ τον αφόρισε, επειδή δεν άρχισε νωρίτερα την σταυροφορία, ο Φρειδερίκος Β΄ απέκτησε την κυριαρχία με την συναίνεση του σουλτάνου, είπε ο Σαρόν.

«Όλα ήταν διπλωματία, γεγονός πολύ ενδιαφέρον», δήλωσε ο Σαρόν, προσθέτοντας ότι «Μολονότι έγινε κύριος της Ιερουσαλήμ, αυτό που δεν απέκτησε ή δεν θέλησε να αποκτήσει ήταν το όρος του Ναού, για το οποίο δέχτηκε ότι είναι μουσουλμανικό τέμενος και θα έπρεπε να μείνει σε μουσουλμανικά χέρια».

Όσο για την έντονη προσωπικότητα του Φρεδερίκου Β’, ο Σαρόν παρατήρησε ότι εκτός του ότι ίδρυσε έναν ζωολογικό κήπο και ένα πανεπιστήμιο, η ηγεμόνας είχε ένα χαρέμι στο οποίο βρισκόταν και μία μουσουλμάνα.

Πηγές: livescience.com,

Βλ. και: Αρχή Ισραηλινών Αρχαιοτήτων, Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ

Ελληνικό φιλμ στη Δίκη της Νυρεμβέργης

Από το κινηματογραφικό υλικό του Άγγελου Παπαναστασίου

Σαν σήμερα άρχισε η Δίκη της Νυρεμβέργης (20 Νοεμβρίου του 1945 μέχρι την 1η Οκτωβρίου 1946). Για πολλούς σηματοδοτεί μια ουσιαστική στροφή στον παγκόσμιο πολιτισμό, κυρίως επειδή πίσω από το κατηγορητήριο βρίσκονταν αρχές και αξίες εύκολα αντιληπτές:

Α) Εγκλήματα κατά της Ειρήνης: Συγκεκριμένα ο σχεδιασμός, η προετοιμασία, η έναρξη, η εξαπόλυση πολέμου ή επίθεσης ή πολέμου κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών, συμφωνιών ή διαβεβαιώσεων, ή συμμετοχή σε κοινό σχέδιο συνωμοσίας για την επίτευξη οποιουδήποτε από τους παραπάνω στόχους.
(Β) Εγκλήματα Πολέμου: Συγκεκριμένα, παραβιάσεις των νόμων και των κανόνων του πολέμου. Σε αυτά περιλαμβάνονται – δεν περιορίζονται όμως σε αυτά – δολοφονίες, κακομεταχείριση ή εκτόπιση για καταναγκαστική εργασία ή οποιοδήποτε άλλου σκοπό ιδιωτών από κατακτημένη χώρα, δολοφονία ή κακομεταχείριση αιχμαλώτων πολέμου ή ναυτικών, εκτέλεση ομήρων, λεηλασίες δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας, απρόκλητη καταστροφή πόλεων, κωμοπόλεων ή χωριών ή καταστροφές μη υπαγορευόμενες από στρατιωτική ανάγκη.
(Γ) Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητος: Συγκεκριμένα, δολοφονία, εξόντωση, υποδούλωση, εκτόπιση και άλλες απάνθρωπες πράξεις διαπράχθηκαν κατά πολιτών πριν ή κατά τη διάρκεια του πολέμου. διώξεις λόγω πολιτικών, φυλετικών ή θρησκευτικών αιτίων ή σχετικών με οποιοδήποτε έγκλημα το Δικαστήριο ήθελε κρίνει ότι, εκτελέσθηκε, είτε παραβίασε την τοπική νομοθεσία είτε όχι, της χώρας στην οποία διαπράχθηκε.
(Δ) Συνωμοσία για το σχεδιασμό και την εξαπόλυση επιθετικών ενεργειών και άλλων εγκλημάτων κατά της Παγκόσμιας Ειρήνης

(πηγή: el.wikipedia.gr)

Άλλοι, εστιάζουν την προσοχή τους στο γεγονός ότι η συνεννόηση των νικητών, ΗΠΑ, ΗΒ, Γαλλίας και ΕΣΣΔ για την σύσταση του δικαστηρίου στις 8 Αυγούστου 1945, δεν συνήδε με το ως τότε ισχύον Διεθνές Δίκαιο: οι ηττημένοι του πολέμου δικάστηκαν από δικαστές των νικητριών δυνάμεων και όχι από δικαστές προερχόμενους από χώρες που δεν είχαν άμεση ή έμμεση εμπλοκή στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως θα μπορούσαν να ήταν για παράδειγμα από τη Σουηδία, ή την Ελβετία. Έτσι, καταλήγουν, αυτή υπήρξε μια παράνομη δίκη αιχμαλώτων  πολέμου.

Με τις οδηγίες αρ. 27 (13 Απριλίου 1941), και αρ. 31 (9 Ιουνίου 1941), ο Χίτλερ διέγραψε την πολιτικής του για τα Βαλκάνια και την Ελλάδα. Με βάση αυτήν την πολιτική η Ελλάδα τριχοτομήθηκε. Ο πρώτος κατοχικός πρωθυπουργός Τσολάκογλου αρνήθηκε να υπογράψει το σχετικό διάταγμα και παραιτήθηκε.

Στην Ελλάδα, αν μη τι άλλο, υπήρχε κυβερνητική αστάθεια: Στις 20 Νοεμβρίου  η κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, που είχε διαδεχθεί την κυβέρνηση του αρχιεπισκόπου-αντιβασιλέως Δαμασκηνού την 1η Νοεμβρίου, είχε άλλες δύο ημέρες ζωής: παραιτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου, και παρέδωσε στην κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη, η οποία όφειλε να διενεργήσει εκλογές… Η ελληνική συνεισφορά στην σύνταξη του κατηγορητηρίου δεν ήταν ιδιαιτέρως σημαντική. Στην δίκη, πάντως, προβλήθηκε κινηματογραφικό υλικό που είχε συγκεντρώσει με κίνδυνο της ζωής του ο Άγγελος Παπαναστασίου, αξιωματικός του ελληνικού Ναυτικού, στα χρόνια της Κατοχής. Ως την προβολή αυτού του κινηματογραφικού υλικού η υπεράσπιση είχε αρνηθεί ότι στην Ελλάδα είχε διαπραχτεί οποιοδήποτε από τα 4 παραπάνω εγκλήματα. Εξάλλου, μέχρι σήμερα, η γερμανική δικαιοσύνη κρίνει ότι όλες οι πράξεις στις οποίες προέβησαν να στρατεύματα Κατοχής ήταν πολεμικές πράξεις αμυνόμενου στρατού.

(Αν δεν το έχετε υπόψη σας, αναζητείστε την ταινία του Ελβετού Στέφαν Χάουπτ, Ένα τραγούδι για τον Αργύρη (2006), για τον Αργύρη Σφουντούρη και τις άοκνες προσπάθειές του να αναγκάσει την σημερινή ενοποιημένη πια Γερμανία να αναγνωρίσει τη σφαγή στο Δίστομο, και να καταβάλει τις πρέπουσες πολεμικές αποζημιώσεις. Τον Ιούλιο του 2011 το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, θεώρησε ότι η άρνηση του γερμανού υπουργού Δικαιοσύνης να εγκρίνει καταβοή αποζημιώσεων δεν ήταν σε ρήξη με το διεθνές δίκαιο)

Δωσίλογοι

ἐξαίρων τό ἔργον τοῦ κατακτητοῦ καί προκαλῶν τήν ἠττοπάθειαν παρά τῷ Ἑλληνικῶ Λαῶ (31-5-1945)

Η Συντακτική Πράξη αρ. 6 υπογράφηκε από τον Νικόλαο Πλαστήρα στις  20-1-1945,  εννέα ημέρες μετά την επίσημη λήξη της «μάχης της Αθήνας» στις 11-1-1945 με την αναδίπλωση των ΕΑΜιτών. Έμεινε στην Ιστορία ως «Νόμος περί δωσιλόγων», και αποσκοπούσε στην τιμωρία όσων συνεργάστηκαν με τις αρχές Κατοχής.Παρακάμπτω το εύλογο ερώτημα γιατί αυτή η πράξη υπογράφηκε τόσο αργά, σχεδόν 5 μήνες μετά από την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων Κατοχής…
Αυτή η Πράξη αποτέλεσε τη βάση για την συγκρότηση του κατηγορητηρίου και του Ειδικού Δικαστηρίου, που εντέλει δίκασε και καταδίκασε του δωσίλογους πρωθυπουργούς της κατοχής και στελέχη των κατοχικών κυβερνήσεων.
Στην Αιτιολογική Έκθεση  της Συντακτικής Πράξης αρ. 6, δηλαδή στο σκεπτικό της, αναφέρεται ότι:

«και μόνη… η ανάληψις της Κυβερνήσεως [προς διευκόλυνση και υπό τις εντολές των δυνάμεων Κατοχής] αποτελεί τυπικόν αδίκημα χωρίς ουδεμία ν’ απαιτείται απόδειξις δόλου».

Είναι φανερό ότι με αυτήν την διατύπωση ο συντάκτης επιχειρεί να αποκλείσει ενδεχόμενους ισχυρισμούς όσων παραπεμφθούν με τεκμηριωμένο κατηγορητήριο ότι δήθεν  με την συμμετοχή τους σε- ή την στήριξη προς- μια επιβεβλημένη έξωθεν του σώματος των ελλήνων πολιτών κυβέρνηση επιχείρησαν να σώσουν τους Έλληνες ή ελαχιστοποιήσουν τις βλάβες που θα υφίσταντο οι Έλληνες από τις ξένες δυνάμεις.

Το Ειδικό Δικαστήριο που συγκροτήθηκε με βάση την Συντακτική Πράξη αρ. 6 της 20ής-1ου-1945, συνεδρίασε από την  21η Φεβρουαρίου 1945 ως την 31η Μαΐου 1945, οπότε εξέδωσε την απόφασή του «περί επιβολής κυρώσεων κατά των συνεργασθέντων μετά του εχθρού». Με την απόφασή του το Ειδικό Δικαστήριο κηρύσσει ένοχους τους παρακάτω για το συγκεκριμένο αδίκημα:

«1) Γ. Τσολάκογλου, 2) Κ. Λογοθετόπουλον, 3) Ι. Ράλλην, 4) Π. Δεμέστιχαν, 5) Δ. Πολύζον, 6) Σ. Γκοτζαμάνην, 7) Ἕκτορα Τσιρονίκον καί 8 ) Ι. Πασσαδάκην τοῦ ὅτι ἐν Ἀθήναις καί κατά τάς κατωτέρω ἀναφερόμενας χρονολογίας, καθ’ ἄς οἱ μέν τρεῖς πρῶτοι ἤσαν Πρωθυπουργοί, οἱ δέ λοιποί Ὑπουργοί καί διακεκριμένως ἕκαστος τούτων ἐγένετο συνειδητόν ὄργανον τοῦ ἐχθροῦ πρός διάδοσιν τῆς προπαγάνδας του, ἐξαίρων τό ἔργον τοῦ κατακτητοῦ καί προκαλῶν τήν ἠττοπάθειαν παρά τῷ Ἑλληνικῶ Λαῶ καί τήν περιφρόνησιν τοῦ Ἐθνικοῦ καί συμμαχικοῦ ἀγῶνος».

Καταδικάστηκαν, δηλαδή, επειδή όχι μόνον λειτούργησαν ως όργανα των κατακτητών, προωθώντας το έργο των κατακτητών, αλλά και καλλιεργώντας  την ηττοπάθεια στον ελληνικό λαό, αποσκοπώντας στο να κάμψουν την σχεδόν αυθόρμητη διάθεσή του να μη συνεργαστεί αλλά να  πολεμήσει κατά των αρχών Κατοχής, βοηθώντας έτσι, εντέλει, και τον συνολικό αγώνα των Συμάχων κατά του Άξονα Γερμανίας, Ιταλίας, Ιαπωνίας και των δικών του συμμαχικών χωρών, της Βουλγαρίας και της Αλβανίας.

εχρεωκοπήσαμεν ως Κοινοβουλευτισμός

εχρεωκοπήσαμεν ως Κοινοβουλευτισμός

Αγόρευση του βουλευτή του Λαϊκού Κόμματος Βάσου Στεφανόπουλου,
στη συνεδρίαση της Βουλής τη 29η-4ου-1936

Χθες ακόμη εις μία μακράν και ολονύκτιον συνεδρίασιν ηναγκάσθημεν να κηρύξωμεν την χρεωκοπίαν του λεγομένου Κοινοβουλευτισμού. Είδομεν το θέαμα ενός κόμματος, το οποίον ο λαός επλούτισεν με 120 βουλευτάς και ενός άλλου με 80 και ενός άλλου με 40 να μη δύναται κανέν εξ αυτών αλλ’ ούτε, δυστυχώς, όλα μαζί να δώσωμεν Κυβέρνησιν εις τον τόπον. Και εκαλέσαμεν τον αξιότιμον Αρχηγόν των Ελευθεροφρόνων. Αρχηγόν κατά πάντα βεβαίως άξιον τιμής και διά το ένδοξον παρελθόν και διά το τίμιον παρόν και δια το εύελπι μέλλον, αλλά Αρχηγόν εκ συναδέλφων εις την Βουλήν ταύτην και κατεθέσαμεν εις τους πόδας αυτού, άλλοι την εμπιστοσύνην μας διά διαμαρτυριών, όπως προσφυέστατα παρετηρήθη, και άλλοι την ανοχήν μας μετά χειροκροτημάτων. Και 240 Ναι, τα οποία εξεφώνησαν εις την αίθουσαν ημών εις την ψήφον εμπιστοσύνης, ήσαν 240 υπογραφαί κάτωθι της τρομεράς διαπιστώσεως ότι εχρεωκοπήσαμεν ως Κοινοβουλευτισμός, εξεπέσαμεν ως Συνέλευσις, εχάσαμεν την συνείδησιν του προορισμού μας ως Εθνική Κυριαρχία. Και έτι πλέον κ. Βουλευταί. Εχάσαμεν ίσως και τον ψυχικόν σύνδεσμον προς τον λαόν, τον οποίον ενετάλημεν να διακυβερνήσωμεν.»

ΙΕΕ, τ. ΙΕ ‘, σ. 378.

Αυτοκριτική πολιτικών, 1936

εισπνέομεν όλοι μίαν γενναίαν δόσιν υποκρισίας

Αγόρευση του προέδρου της Βουλής Θεμιστοκλή Σοφούλη, στη συνεδρίαση της 24-4-1936

Μέσα εις την ατμόσφαιραν η οποία περιβάλλει την ζωήν μας, εισπνέομεν όλοι, χωρίς να το καταλάβωμεν, μίαν γενναίαν δόσιν υποκρισίας. Κοπτόμεθα πάντες και εκτραγωδούμεν τον κίνδυνον τον απώτερον του κομμουνισμού, διά να καλύψωμεν τον κίνδυνον τον οποίον ημείς οι ίδιοι δημιουργούμεν, οι προστάται δήθεν και υπερασπισταί του αστικού καθεστώτος. Τα μίση μας, αι ασχημίαι, η εμπάθεια η οποία έχει αποκορυφώσει τον διχασμόν του Έθνους και δημιουργήσει τον κίνδυνον, ένα κίνδυνον σύροντα το Έθνος εις την πλήρη καταστροφήν και την τελείαν απο- σύνθεσίν του, αυτός είναι ο προσεχής, ο ορατός, ο απτός κίνδυνος. Και η καταφρόνησις προς πάσαν ηθικήν αξίαν και προς πάσαν ηθικήν έννοιαν έχει κλονίσει πλέον τα θεμέλια του κοινωνικού καθεστώτος, ώστε να μη υπολείπεται πλέον εις τους ενδεχομένους ανατροπείς του κοινωνικού καθεστώτος βαρύ το έργον.

ΙΕΕ, τ. ΙΕα. 377.

ΙΔΕΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ! Educational ideas for teachers!

Ένα blog για εκπαιδευτικούς, εκπαιδευόμενους και όχι μόνο! A blog for teachers!

Αντικλείδι

Θέματα -Πηγές-Σκέψεις-Τεχνικές & εργαλεία για τη διδασκαλία της

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Το μοναδικό '0% Lies & Errors Free' website. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

Αρέσει σε %d bloggers: