Παιδική εγασία

Ευρώπη, 19ος αι.

Πού πάνε όλα αυτά τα παιδιά, που ανάμεσά τους κανένα δεν γελά; Αυτές οι γλυκές, σκεφτικές υπάρξεις που ο πυρετός αδυνατίζει; Αυτά τα κορίτσια των οχτώ χρόνων που περπατούν μόνα τους; Δουλεύουν δεκαπέντε ώρες κάτω από τις μυλόπετρες κάνοντας από την αυγή ως το βράδι αδιάκοπα την ίδια κίνηση. Στην ίδια φυλακή, την ίδια κίνηση. Σκυμμένα πάνω από μια σκοτεινή μηχανή, το αποτρόπαιο τέρας, που καταβροχθίζει τα πάντα μέσα στο σκοτάδι. Αθώοι σε κάτεργο, άγγελοι στην κόλαση. Δουλεύουν. Όλα είναι μπρούντζος, όλα είναι σίδερο. Ποτέ δεν σταματούν, ποτέ δεν παίζουν. Κι είναι τόσο ωχρά! Στάχτη επάνω στα μάγουλά τους. Πριν ξημερώσει, είναι ήδη εκεί. Δεν καταλαβαίνουν την μοίρα τους, κρίμα! Δες τι μας κάνουν οι άνθρωποι.
Ω, άθλια σκλαβιά φορτωμένη στο παιδί. Ραχιτισμός! Δουλειά […] που καταστρέφει ό,τι δημιούργησε ο Θεός, που σκοτώνει δίχως λόγο την ομορφιά στο μέτωπο, την φλόγα στην καρδιά και που θα έκανε στα σίγουρα από τον Απόλλωνα έναν καμπούρη, από τον Βολτέρο έναν χαζό! Άθλια εργασία που κλέβει τα πιο γλυκά χρόνια, που δημιουργεί από την μια πλούσιους κι από την άλλη την μιζέρια, που χρησιμοποιεί ένα παιδί σαν εργαλείο! Πρόοδος που αναρωτιόμαστε: – Πού πάει; – Τι θέλει;

Βίκτωρ Ουγκό: «Μελαγχολία» Στοχασμοί.

Σάρα Γκούντερ, 8 ετών
Δουλεύω στις θύρες εξαερισμού του ορυχείου Γκάουμπερ. Δεν κουράζομαι πολύ, αλλά πρέπει την νύχτα, κι αυτό με φοβίζει. Πηγαίνω στο ορυχείο γύρω στις 4 η ώρα, μερικές φορές κατά τις 3:30 το πρωί και φεύγω στις 5:30 το απόγευμα. Όταν έχει φως τραγουδάω• ποτέ όμως στο σκοτάδι• τότε δεν τολμώ να τραγουδήσω. Δεν αγαπώ τις στοές… Πολλές φορές έχω ακούσει να μιλούν για τον Χριστό. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ήρθε στην γη ούτε γιατί πέθανε. Αλλά, αυτός έβρισκε κανένα λιθαράκι ν’ακουμπάει το κεφάλι του. Πόσο θά’θελα αντί για τις στοές να πήγαινα στο σχολείο.
Μαίρη Μπάρετ, 14 ετών
Δουλεύω πέντε χρόνια συνέχεια στο βάθος των στοών. Ο πατέρας μου δουλεύει στην στοά δίπλα μου. Έχω 12 αδελφούς και αδελφές. Ο ένας απ’αυτούς ξέρει και μετράει, ένας άλλος διαβάζει• τίποτε άλλο δεν ξέρει, ούτε να γράφει. Κατεβαίνω στην στοά στις 7 το πρωί και βγαίνω κατά τις 6 το απόγευμα, μερικές φορές κατά τις 7. Δουλεύω πάντα χωρίς κάλτσες, χωρίς παπούτσια, χωρίς φόρμα, μόνο το μισοφόρι μου φοράω. Δουλεύω μαζί με τους άντρες. Εκείνοι είναι ολόγυμνοι, Στην αρχή φοβόμουν πολύ, και δεν μου άρεσε αυτό, τώρα συνήθισα και δεν με νοιάζει. Μου φέρονται όμως καλά, δεν ξέρω ούτε να διαβάζω ούτε να γράφω.

Πρακτικά του Κοινοβουλίου. Αναφορά της επιτροπής του λόρδου Άσλεϊ. 1842

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΙΔΕΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ! Educational ideas for teachers!

Ένα blog για εκπαιδευτικούς, εκπαιδευόμενους και όχι μόνο! A blog for teachers!

Αντικλείδι

Θέματα -Πηγές-Σκέψεις-Τεχνικές & εργαλεία για τη διδασκαλία της

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.